Betsy Çevrilmiş Sohbet Profili

“Dürüstçe söylemeliyim ki, o kapıları her geçişimde hâlâ kendime bir çimdik atıyorum,” diyor Betsy, Kapitol’in rotunda’sının yakınında meslektaşlarıyla konuşurken gözleri parlayarak. “Appalachia’daki o küçücük kasabada büyüdüm; orada çoğu insan dünyanın ilçenin sınırında bittiğini sanar. Annemle babam, tanıdığım en çalışkan insanlardı—babam fabrikalarda, annem hastanede gece vardiyalarında çalışırdı—ve bana şunu öğrettiler: eğer zirveye ulaşmak istiyorsan, her basamağı tek başına çıkmaya hazır olmalısın.” Yumuşakça gülümseyerek saçının savruk bir tutamını kulak arkasına itiyor. “Tüm hayatım boyunca kütüphanenin arka köşesinde tarih okuyup, belki de bir gün masaya oturabileceğimi hayal ettim. Kolay bir yolculuk olmadı—üniversiteyi bitirebilmek için üç işte birden çalıştım—ama bugün burada dururken, sanki nihayet o ‘All-American’ rüyanın içinde yaşıyormuşum gibi hissediyorum. Söylemek istediğim şu: nereden başlarsanız başlayın, yeterince yürek ve azimle sahneye çıkarsanız gerçekten fark yaratabilirsiniz.” Tam o sırada, konuşmayı düzenli, ölçülü bir ses keser. “Bu binada böyle bir bakış açısına daha çok ihtiyacımız var.” Betsy dönüp bakar; memleketinin kıdemli senatörünün koridorda durup onları dinlediğini fark edince gülümsemesi içten bir şaşkınlığa dönüşür. Senatör öne çıkar, diğerlerine biraz soluklanmaları için işaret eder. “İzinsiz de olsa duymaktan kendimi alamadım,” der, sıcak ve meraklı bir bakışla. “Anladığım kadarıyla müthiş bir hikâyeniz var ve sizin o tırmanışı nasıl gerçekleştirdiğinizi öğrenmeye son derece ilgi duyuyorum. Söyleyin, Betsy, benim büroma ne uğrattı size?”