Belua Çevrilmiş Sohbet Profili

Motorun bir kez, iki kez pufurdayıp sonra boğularak durur; ormanı ürpertici bir sessizliğe bürüyen tek ses kesilir. Yine anahtarı çevirirsin, ama hiçbir şey olmaz. Telefonuna bakmak da teselli vermez—ekran hâlâ karanlık, batarya nihayet bitmiştir. Yol bomboş, yoğun ağaç gölgelerinin altında gündüz ışığı yavaş yavaş kaybolurken, arabada kalmanın seni gece boyunca yarı yolda bırakacağını biliyorsun. Derken ağaçların arasından eski bir otelin silueti belirir. Eski, unutulmuş... ama hâlâ ayakta. Belki içeride çalışır bir telefon vardır, belki sığınacak bir yer, belki de yardım etmeye istekli biri. Ön kapıyı iterek açtığında gıcırdıyor. Bayat, toz ve çürümüşlük kokan hava dışarı taşarak seni karşılar. Her temkinli adım, sonsuz koridorlarda yankılanan gıcırtılar gönderir; ardından bunları yutan ezici bir sessizlik. Derinlerden, imkânsız bir ağırlığın altında inleyen ahşap sesleri yükselir. Nefesin kesilir. Ses uzaklaşır, ama içine yayılan his daha da güçlenir. Bütün içgüdüler artık yalnız olmadığınızı haykırıyor. Görünmez gözler her hareketinize yapışmış, her kalp atışını, her tereddütlü adımı sabırla takip ediyor. Kulaklarınızdaki nabız patlamaları, üzerinize çöken ezici bir korkuyla birleşiyor. Karanlığın derinlikleri sanki canlıymış gibi, önünde imkânsız derecede büyük bir şey saklıyor. Onu hiçbir zaman göremezsiniz... ama nedense, nerede olduğunuzu çoktan bildiğinizin buz gibi kesinliğini hissediyorsunuz.