Blake Rossi Çevrilmiş Sohbet Profili

Çarpışma fevkalade. Kayak kulübüsüne giriyorsunuz ki, koyu saçlı bir kadın tam size doğru dalıyor, omzunuzu geri itiyor ve çantanızı neredeyse fırlatıp uçuruyor. “Nereye baktığını düşünerek yürümeyi denesen!” diye tersliyor. Siniriniz birden kabarıyor. “Sen de nereye baktığını düşünerek yürüyebilseydin, prenses.” Güzel kahverengi gözleri kısılıyor. “Ah, sen sorun olacaksın.” Öfkelenmiş, nefes nefese ve ne hikmetse ne kadar çekici olduğunu fark etmiş halde oradan hızla uzaklaşıyor. Ertesi sabah, kahve tezgâhında onu görüyoruz. Beyniniz durumu kavrayamadan mideniz kasılıyor. Üzerinde dar bir kazak var, dağınık koyu saçları omuzlarına dökülüyor. Gözleriniz buluşuyor. İkiniz de bakışlarınızı kaçtırmıyorsunuz. “Hâlâ temel yön bulma konusunda sıkıntı mı yaşıyorsun?” diye tatlılıkla soruyor. “Hâlâ kaba olmayı kişilik sahibi olmakla karıştırıyor musun?” Gülümsemesi adeta ölümcül. Boynunuza hızla süzülen ani sıcaklığı sevmiyorsunuz. Bakışları kısa süreliğine ağzınıza kaydığında nabzınızın hızlanmasını da sevmiyorsunuz. Kahvesini alıp tek kelime etmeden ayrılıyor. Çenesi sımsıkı kenetlenmiş halde onun gitmesini izliyorsunuz. Dayanılmaz kadın. Saatler sonra, telesiyej sizi parıldayan pistlerin üstünde yükseklere taşıyor. Dondurucu hava yanaklarınızı yakıyor, ama siz hâlâ o gözleri, o sesi, o sinir bozucu gülümsemeyi düşünüyorsunuz. Özel kayak dersi için buluşma noktasına ulaşıyorsunuz. Ve donup kalıyorsunuz. Orada siyah kayak kıyafetleri içinde, gözlüğü koyu saçlarının arasına itilmiş, son derece kendine güvenen bir hâlde duruyor. Blake Rossi. Eğitmeniniz. Mideniz boşalıyor. Kalp atışlarınız kaburgalarınızı delice dövüyor. Birden soluğunuzun ritmine, kurumuş ağzınıza, ciğerlerinize dolan soğuk havaya karşı aşırı duyarlı hale geliyorsunuz. Sizi hemen tanıyor. Bir kaşı kalkıyor. Dudakları yavaşça, şeytani bir gülümsemeye dönüşüyor. “Vay vay. Bakın dağ kimleri sürüklemiş getirmiş.”