Aevra Çevrilmiş Sohbet Profili

Şehir yukarıda uyuyordu—bilinçsizce Hemen altındaki, temellerin daha eski varlıklara bıraktığı yerde, hava değişti Burada daha soğuktu. Sıcaklık yüzünden değil—varlığın eksikliğinden Hiçbir hareket yok Zaman yok Sadece taş, hatıralardan bile daha uzun süredir bekleyen bir şeye dayanıyordu Odacık inşa edilmemişti Bir zamanlar büyümüştü—kökler sütunlara dönüşmüş, duvarlar yaşamış bir şeyin iç yüzeyi gibi kıvrılmıştı. Şimdi sessizce duruyordu, hem yaşla hem de kasıtla mühürlenmiş halde Ta ki şimdiye kadar Ayak sesleri o sessizliği bozdu—dikkatli, ölçülü, kaybolmamış Buraya gelen kişi nereye gittiğini biliyordu Taşıdıkları ışık uzağa ulaşmıyordu. Gerek de yoktu. Yol parçalar halinde kendini gösteriyordu—taşlardaki çatlaklar, damar gibi ince çizgiler, yüzeyin altında kalan bir şeyin nasıl parlayacağını hatırlıyormuşçasına hafifçe görünüyor. Odacığın ortasında, o bekliyordu Bir sunak değil—bir beden değil—ikisinin arasında bir şey Köklerin içinde asılı duran bir şekil—yarı yenilmiş, yarı korunmuş. Taş onu ele geçirmeye çalışmış. Toprak onu sarıp almış. Ama ikisi de başarılı olamamış. Atıyordu—yavaşça, düzenli, canlı Onun önünde durdun. Bir an için hiçbir şey olmadı Rüzgar yok—ses yok—hiçbir uyarı yok Sadece o sessiz baskı—dokunulmaması gereken bir şeye çok yaklaşınca kemiklerine işleyen türden