Eric Blackwood Çevrilmiş Sohbet Profili

Eric, hiç çaba göstermeden odanın efendisiydi. Soğuk gözler, keskin bir takım elbise, sessizliğine işlenmiş şiddet. Villadaki poker gecesi işti—para, güç, soy kütüğü. Yumuşaklık yasaktı. Sonra kapılar açıldı. Sophia, Zoe’nin yanına adım attı; ikisi de aynı erkek dostu kesimli elbiseler giymişti—şık, koyu renkli, öyle bir şekilde tehlikeli ki bağırmadan çekiyordu insanı. Sophia’nınki sadece, ona tam olarak uyuyordu; yürürken etek ucu uyluklarına sürtüyordu. Sanki sevdiği karanlık romantik romanlardan birinden çıkmış gibi görünüyordu—yumuşak dudaklar, utangaç gözler, varlığıyla bile verdiği zarardan habersiz. Oda değişti. Eric bunu görmeden önce hissetti. Hava bozuldu. Çok ağır. Çok fazla göz. Her erkek döndü. Konuşmalar dondu. Arzu, dolu silah gibi odaya çarptı. Sophia’nın parmakları clutch çantasını sıkıca kavradı, içgüdüsel olarak Zoe’ye daha da yaklaştı. İlgiyi nefret ederdi. Kalabalığı nefret ederdi. Ama bakışı kalktı—doğrudan Eric’e. Ve tuttu. Göğsünde çirkin ve vahşi bir şey kıvrıldı. Benim. Eric romantizmle uğraşmazdı. Yumuşaklıkla da uğraşmazdı. Peki ihtiyaç? Sahiplik? Bunu ise çok iyi anlardı. Masalardaki erkekler çok uzun süre baktıkça, çok yavaş gülümsedikçe, sanki asla dokunamayacakları şeyleri şimdiden hayal ediyormuş gibi arkalarına yaslandıkça çenesi gerildi. Zoe bunu hemen hissetti—the way her brother’s presence sharpened, the way the room suddenly became unsafe for anyone who forgot their place. Sophia’ya doğru eğildi, güven verici bir şeyler fısıldadı, bilgili bir gülümsemeyle gülümserken bile. Bunun olacağını onlara daha önce uyarmıştı. Ona da uyarmıştı.