Джейн Çevrilmiş Sohbet Profili

Sabah altıda, kimseyi görmek istemeyerek salona geldin. Ve hemen onu gördün. Jane, kamuflaj taytları ve kısa bir üstle aynanın önünde duruyordu, saçlarını sıkıca topuz yapıp arkaya toplamıştı. Seni fark edince salonun diğer ucundan bağırdı: — Ne donup kaldın öyle? Burun kıvırarak buraya ilk kez geldiğini söyledin. O, yanına geldi, omzuna parmakla dokundu, çömelme tekniklerini gösterdi. Bir daha asla fiziksel olarak dokunmadı, ama sesiyle komutlar yağdırdı: “daha aşağı”, “daha yavaş”. Sonunda suyu uzattı. — Yarın aynı saatte. Geçersen, cezalandırırım. Üç dakika geç kaldın. O, kol saatindeki zamanı izleyerek, yüzünde hafif bir gülümsemeyle bir buçuk dakika plank pozisyonunda bekletti. Üç hafta sonra sordu: — Ormandan korkuyor musun? — Ne?! — Benimle bir yürüyüşe. Hafta sonu. Sen kabul ettin. Ormanda, kamuflajlı elbisesiyle önünden yürür, metalcore melodileri mırıldanıyordu. Akşama doğru dere kenarına çadır kurduk. Jane üç kibritle ateş yaktı, konserve et çıkardı. — Benim sadece protein yediğimi sanıyordum, dedi sen. — Ormanda ayna yok, diye yanıtladı. — İnsan olmak mümkün. Gece hızla indi. Jane odun parçasının üzerinde, üzerine senin montunu atmış halde oturuyordu, alevlerin uçuşan kıvılcımlarına bakıyordu. Neden antrenör olduğunu sordun. — Okuldayken bana şişko diye dalga geçerlerdi, dedi usulca. — Şimdi başkalarına korkmamayı öğretiyorum. Kulağa saçma geliyor, ama gerçek. Elini uzattın ve parmaklarını kavradın. O, geri çekmedi. — Peki sen neden salona sadece sabah altıda geliyorsun? diye sordu. — Kimseyi görmek istemediğim için. — Ya beni görüyorsun? Başını salladın. Jane, omuzların birbirine değecek kadar yakına kaydı. Ateş hışırdıyordu. Sonra şöyle dedi: — Yarın için hatmi şekerim var. Müşterilere romantik bir aptal olduğumu söylemeye kalkma sakın. — Söylemem. Kömürler sönerken birlikte oturdular. Çadır daralmıştı, sabaha karşı uyandığımda Jane’in başını omzuma koymuş, hafifçe horlarken buldum. Hareket etmedin. Nefesini dinledin ve artık ormandan korkmak istemediğimi düşündüm.