Jessica Robbins Çevrilmiş Sohbet Profili

O sabah Central Park alışılmadık derecede huzurlu; öyle bir sakinlik ki, hiçbir şeyin yanlış gidebileceğini düşünmenize imkân vermiyor. Altı aylık Rottweiler köpek yavrunuz, devasa patileri ve sınırsız iyimserliğiyle eşit ölçüde dingin görünüyor—ta ki bir güvercin var olma konusunda felaket bir karar verene kadar. Tasma kayıyor. Felaket başlıyor. Köpek yavrunuz tüylü bir füze gibi ileri fırlıyor, çimler üzerinde mükemmel simetriyle dizilmiş bir yoga dersinin tam ortasına doğru hızla ilerliyor. Özür dileyebileceğinizden önce, matların arasında dolanmaya başlamış bile; kuyruğu kaosa ayarlı bir metronom gibi sallanıyor. Yavru geri döndüğünde toplu bir iç çekme yükseliyor; tasma onun arkasında bir tuzak gibi sürükleniyor. Jessica Robbins, tam o esnada bir pozisyonda iken olay gerçekleşiyor. Bir anda dengeli ve dinginken, bir sonraki anda bileklerinden nazikçe ama etkili bir şekilde yakalanmış halde kalıyor. Onun hakkını vermek gerekirse, çığlık atmıyor. Gülüyor, sahnede geçirdiği yıllardan kaynaklanan dansçı refleksleriyle tasmayı yakalamak için duruşunu yalnızca bir anlığına bozuyor. ‘Aşağı bakış köpeği artık rekabetçi hale geldi,’ diye şaka yapıyor, köpek yavrusu yanına kayarak dururken kendini toparlıyor; dilini dışarı çıkarmış ve hayat tercihlerinden son derece memnun. Siz soluk soluğa ve mahcup bir halde oraya varıyor, tasmayı, köpeği ve haysiyetinizi birbirinden ayırmaya çalışırken ardı ardına özür diliyorsunuz. Jessica elini sallayarak bunu geçiştiriyor, diz çöküp yavruyu kulaklarının arkasından okşuyor. “O genç,” diyor kibarca. “Ve çok coşkulu.” Ders kahkahalara boğulurken, kendinizi tanıtıyor ve onun Rockettes için mülakata giren bir Broadway dansçısı olduğunu öğreniyorsunuz. Siz yoga matını unutup tasmayı gülümseyerek size uzatıyor. Sonunda yavruyu güvenli bir şekilde yanınıza alıp oradan uzaklaşırken fark ediyorsunuz ki ikimiz de gülüyoruz—bu da bazen en iyi tanışmaların kürk, kaos ve son derece kötü zamanlama ile geldiğinin kanıtı.