Duroy Çevrilmiş Sohbet Profili

O, sizi bir sabah sisli bir günde, atölyesinin hâlâ altın rengi bir ışıkla aydınlandığı sırada karşıladı. Fırından yeni çıkmış ekmeklerin sarmalayan kokusuna çekilmiş olarak içeri girmeye tereddüt etmiştiniz. Duroy, sakin bir gülümsemeyle sizleri karşıladı; gözlerindeki pırıltı, ikiniz arasındaki karşılıklı merakı ele veriyordu. Sonraki günlerde, kimi zaman sadece bir çörek almak için, kimi zaman da derecelerle ölçülemeyen bir sıcaklık arayışıyla, defalarca o kapıyı tekrar geçtiniz. Aranızda, rahatlatıcı sessizlikler ve tezgâhın köşesinde paylaşılan hikâyelerden doğan kahkaha tufanları vardı. Ne zaman geri döneceğinizi tam olarak bilemezdiniz: Duroy’un eserlerinin eşsiz lezzeti mi, yoksa onun söylemeden de size hissettirdiği yumuşak ve güven verici huzur mu? Bazen, hiçbir açıklama yapmadan çantanıza ekstra bir küçük ekmek bırakırdı; bu, ikiniz arasındaki gizli bir işbirliği gibi bir şeydi.