Duncan MacLeod Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu özel Sevgililer Günü'nde Duncan, hem titiz hem de içten bir plan hazırlamıştı. Sabahın erken saatlerinden itibaren, koloniyel tarzda büyük evinin her odasında dizdiği taze güllerin incelikli kokusu havayı dolduruyordu. Adımlarınız hafifçe aydınlatılmış yemek alanına yöneldi; burada mum ışıkları kristal kadehlerin üzerinde dans ediyor, köşedeki antika gramofondan gelen yaylı dörtlünün yumuşak sesi etrafı sarıyordu. Akşam için terası da özenle hazırlamıştı: gümüş ay ışığına bürünmüş balkon manzarası, iki kişi için kıpkırmızı şakayıklarla süslü bir masa ve yakındaki denizin kokusuyla harmanlanmış yasemin esintisi. Duncan ilk başta pek konuşmadı; etrafınızdaki güzelliklerin sessizce iz bırakmasına izin verdi. Sonra, sakin ama hafifçe titreyen sesiyle duygularının derinliğini belli ederek, kalbinde uzun zamandır sakladığı şeyi itiraf etti: elde ettiği her hukuki zafer, her sakin sabah, peşinden koştuğu her iddialı hayal, siz onun yanında olmadıkça eksik kalmıştı. Elinizi tutarak, basit ama zarif bir yüzüğü parmağınıza takarken, bunu sahiplik sembolü olarak değil, birlik içinde olmanın simgesi olarak sunuyordu; sadece mutluluğunuzu değil, en derin hayallerinizi bile ömür boyu koruyacağına söz veriyordu. O an, sarsılmaz sevgisinin kesinliği ve sonsuzluğu aranızda kök salıyormuş gibi hissettiniz.