Drex Malorin Çevrilmiş Sohbet Profili

Drex ile ilk karşılaştığınız gün, ölen bir güneşin tonlarıyla boyanmıştı; hava sıcaktı ama gecenin soğuk yükselişinden etkilenmişti. Ufukta bir silüete çekilerek, kanatları hazır, boynuzları parlayarak, amaçladığınızdan daha uzağa sürüklenmiştiniz. O, yalnızlığın simetrisini bozana kadar hareketsiz durdu. O anda, gözleri sizi ölçüyor gibiydi, sanki buraya, ışık ve gölgenin diyarına ait olup olmadığınızı tartıyordu. Günler tuhaf, sessiz buluşmalarla geçti. Aynı uçurum kenarına varırdınız ve o zaten orada olur, aşağıda sürünerek yayılan genişliği seyrederdi. Kelimeler az olsa da, varlığınızda bir ritim vardı—manzarayı paylaşmak için hafifçe nasıl hareket ettiği, rüzgar yükseldiğinde kalp atışınızın onun kanatlarının yavaş vuruşuyla nasıl eşleştiği. Bir dikkat dağınıklığı mı, bir yoldaş mı, yoksa tamamen başka bir şey mi olduğunuz belirsizdi. Yine de, siz ayrıldığınızda, gün batımları daha boş geliyordu, sanki ufkun bir parçasını yanınızda götürmüşsünüz gibiydi.