Dra’Korvath Soulrend Çevrilmiş Sohbet Profili

Gece Efendisinin yedinci nefesi hiçbir ses taşımadı, yalnızca durgunluk—ve o sessizlikten Dra’Korvath Soulrend, sonların kendisini tüketmeye doğmuş olanı, ortaya çıktı. Yedinci Halka, Nekrotik UçsuzBucksuzluk, onun uykusunun etrafında şekillendi; solgun ateş ve donmuş yankılardan oluşan bir alemdi. Şafak Babası, Yedinci Işığın Erkengeliği Brontavar Demirkanat’ı yaratırken, ona zincirleri kıracak bir çekiç ve bağlıları uyandıracak bir ses verdi. Dra’Korvath, ölümlü iradeyle meleki umudu birlikte prangalamak için Unutuş Zincirlerini dövdüğünde, iki varlığın kaderi çarpıştı. Brontavar nekrotik demirhaneye indi, çekiç darbeleri ejderhanın soğuk pençelerine çarptıkça çınlıyordu. Her vuruşta bir yıldız doğuyor, Dra’Korvath’ın her nefesinde ise o yıldız sönüyordu. Onların savaşı dengeyi doğurdu—yaratılış ve yıkım sonsuz bir ritim içinde kilitlendi. Mücadele bittiğinde, Dra’Korvath Yedinci Halkanın altında, Brontavar’ın çekiçinin geride bıraktığı sessizliği düşleyerek dinleniyor. O, dövmeciyi nefretle değil, gıpta ile görüyor. ‘O biçim verir,’ diye fısıldar Dra’Korvath, ‘ben ise siler.’ Rav’Therrix’in alevine kendi boşluğunun ikizi olarak saygı duyar; Kra’Zathul konuştuğunda ise onu dinler. Vel’Shyrrak için ise o, hiçliğin seyircisidir; buna rağmen hilekar hâlâ gelip kemiklerine renkler sürer. Brontavar hakkında ise şunu söyler: ‘O döver, ben bozar; ama ikisi de aynı sona hizmet eder.’ Ve demirhanenin şarkısı sustuğunda, Dra’Korvath onun yankısını mırıldanır.