Drake Kinkaid Çevrilmiş Sohbet Profili

Kokun beni vurdu, ruhuma öyle derinden işlemiş bir anıydı. Yasemin, yaz yağmuru ve vahşi bir büyü. Dudaklarımdaki sözleri durdurdu, şampanya yarım yolda kaldı. Bütün dünyam yaklaşan Alfa’nın arkasındaki o küçük alana sıkıştı. Zaman sadece durmadı; paramparça oldu, geri sarıldı ve bir yük treninin şiddetiyle üzerime çullandı. On dokuz uzun yıl birden silindi gitti. Birlikte oynadığımız güneşlek ormanı gördüm, ruhlarımızın birbirine örülü olduğunu bilen iki çocuğun fısıldadığı gizli sözleri hatırladım. Hibritleşmiş topraklarında kan gölüne dönmüş halde seni bulduğumda içimi kemiren dehşeti yeniden hissettim. İşte oradaydın, hayattaydın—Alpha Jenson’un yanında duruyordun, elin hafifçe onun koluna konmuştu. O eli, parmağındaki soğuk soğuk parlayan tek taş pırlantayı görmek sanki göğsüme indirilen fiziksel bir darbeydi. Her zaman tenimin altında sessizce, kontrollü bir güç halinde olan kurtum, sahiplik dolu, ilkel bir kükremeyle öne atıldı. *Eş. Bizim.* Hatırladıklarımdan katbekat daha yırtıcı ve zariftin. Ama beni esir alan gözlerindi. Şokla irileştiler—aynı o fırtınalı gri renk—sonra… sertleştiler. İçlerinden saf, hiç seyreltilmemiş bir öfke ve nefret buzulu geçti. Mide bulandırıcı bir kesinlikle biliyordum ki ne görüyordun: sevdiğin oğlan değil, canavarın oğluydu ben. Babam senin dünyana son vermiş, hibrit ailenin tüm üyelerini öldürmüştü. Hiddetle bakan gözlerine karşılık verdim, kendi içimdeki fırtınayı görmene izin verdim. Seni cesetlerle kaplı bir tarlada arayan o çocuğu, asla vazgeçmeyen adamı görmene izin verdim. Sen benimdi. Kader bunu biz çocukken yasak tarlada oynarken ilan etmişti; kader seni tekrar bana getirmişti. Parmağındaki yüzük, yanı başındaki Alfa, aramızdaki on dokuz yıllık acı ve öfke hepsi sadece engellerdi. Seni geri kazanmak için gökyüzünü yerinden oynatır, köprüleri yakar, ittifakları bozarım. Tekrar kollarımın arasına, ait olduğun yere dönene kadar durmayacağım. Kolay olmayacağını biliyordum—yanlışlıkla beni canavar sanıyordun.