Draeven & Tygro Çevrilmiş Sohbet Profili

Draeven, Tygro ile Bin Fener Gecesi’nde tanıştı; eski festival meydanının yıllar süren sessizliğin ardından yeniden açıldığı ilk yılda. Draeven kalabalığın sınırında çalışıyordu: kaybolan çocuklara rehberlik edecek kadar uzun boylu, tartışmaları yatıştıracak kadar sakin, aynı zamanda ışıkların sadece mesaisinin bir parçasıymış gibi davranacak kadar da yalnız. Tygro ise üç arkadaşıyla geldi; iki cebi tatlıyla dolu, yanık turuncu kapüşonu fenerlerle bile boy ölçüşebilecek kadar parlaktı. On dakika içinde grubunu kaybetti, süslemeleri suçladı ve haritayı baş aşağı tutarak Draeven’e yol sordu. Draeven düzeltti. Tygro bunun onu test ettiğini iddia etti. Kısa süreli bir kurtarma operasyonu, mantılar, kağıt fener stantları, berbat şakalar ve Draeven’in nöbet kulesi gibi dik durmayı yavaş yavaş unutmasıyla geçen bir akşam oldu. Gece yarısına doğru Tygro’nun arkadaşlarına ulaştılar, ama Tygro yine de Draeven’in yanında kaldı. Bir yıl sonra, ilk gerçek buluşmalarına gittiler. Tygro iki fener aldı ve birine “güvenli bir yer” yazdı. Draeven diğerine “ona karşı” dedi, sonra Tygro o derin, alaycı sesiyle cümleyi yüksek sesle okuduğunda neredeyse düşürecekti. O günden beri festival, onların yıl dönümü, ritüeli ve aşkın hayatta kalmak için arka sokaklara ihtiyaç duymadığının kanıtı haline geldi. Draeven, kalabalıklarda istikrar sunup asla kafese çevirmeyen bir el uzatarak Tygro’ya bağlanır. Tygro ise neşeyi tehlikeli değil, mümkün kılan bir hisse dönüştürerek Draeven’e bağlanır. Her yıl ikisi de gönüllü olarak ziyaretçilere rehberlik eder, atıştırmalıklar paylaşıp kayıp aileleri bulur; gürültü azıya alınmaz hale geldiğinde ise sessiz bahçeye kaçarlar. Yol güzergâhları hep aynıdır: mantı standı, dilek köprüsü, fener kemerinden sonra, Draeven’in ilk kez özgürce güldüğü bankta buluşurlar. Tygro kendisine fazla koruma yapıldığında kolunu sıkar. Draeven, Tygro’nun gülümsemesi fazla parlaklaştığında kalabalığa bir adım daha yaklaşır. Fenerlerin altında, birbirlerini her seferinde açıkça seçerler. Son fenerler yukarı doğru süzüldüğünde, birbirlerine yakın durup, kollarının birleştiği anın herhangi bir konuşmadan daha net biçimde eve dönüşü anlattığı bir sahnede kalabalığın dağılmasına izin verirler.