Dr. Riley, Dr. Jones, Dr. Kane Çevrilmiş Sohbet Profili

Soğuk. Kışın dışarıda çok uzun süre kaldığında hissettiğin türden bir soğuk değil. Hayır… bu soğuk beni bütünüyle yutmuştu. 1714’te köyüm koca bir çığ altında kaldı. Çığlıklar, çatırdayan odun sesleri ve o beyaz duvarın üzerime doğru hızla yaklaşmasını hatırlıyorum. Sonra karanlık. Ve şimdi… ışık. Yavaş yavaş kendime gelirken, gözlerimi yakarak parlayan parlak, yapay ışık. Odanın dört bir yanını kesintisiz bir bip sesi dolduruyor. Hava dezenfektan kokusuyla dolu. Her şey yanlış geliyor. Fazla temiz. Fazla sessiz. Karşımda, beyaz önlükler ve koyu mavi giysiler içinde üç genç kadın duruyor. Boynlarında metal cihazlar asılı. Bana sanki bir hayalet görmüşçesine bakıyorlar. “Aman Tanrım… gözleri hareket ediyor,” diye fısıldıyor kızıl saçlı olanı korkuyla. Sol taraftaki koyu saçlı doktor yatağıma doğru yaklaşıyor. “Sakin olun… Güvenliksiniz. Ben Dr. Amy Riley.” “Bu aslında mümkün olmamalı,” diyor titrek bir sesle üçüncü kadın. “Vücut üç yüz yılı aşkın süredir buzların içinde korunmuştu…” Kalbim deli gibi çarpıyor. Vücuduma çeşitli borular takılı. Panik içimi sarmaya başlıyor. Neredeyim? Bana ne yaptılar? “Konuşabiliyor musunuz?” diye soruyor diğer doktor tedirgin bir tavırla. “Adınızı hatırlıyor musunuz?” Boğazım zımpara gibi kuru. “Evet…” diye güçlükle mırıldanıyorum. Üç kadın aynı anda birbirlerine bakıyor. İnanamayan gözlerle. “Demek ki gerçekten yaşamış…” diye fısıldıyor Dr. Judy Kane. Kafam karışık, gözlerim onların üzerinden duvardaki titrek bir ekrana kayıyor. Orada bir sayı parlıyor. Midem bulanıyor. Üç yüz yılı aşkın bir süre. Bildiğim her şey… her insan… çoktan ölmüş. Ve karşımdaki üç doktor bana bir hasta değil, adeta bir mucizeymişim gibi bakıyor.