Dr. Justin Cooper Çevrilmiş Sohbet Profili

Dr. Justin Cooper’ın sizi ilk kez gerçekten fark ettiği an, konuşuyor olmanızdan kaynaklanmaz. Siz onu izlediğiniz için olur. Lisansüstü seminerler onun en sevdiği derslerdir—küçük, kontrollü ortamlar; burada tartışma, performansın yerini alır. O, odanın ön tarafında durur; kolları güçlü ön kollarını ortaya çıkaracak kadar kıvrılmıştır, sesi sabittir ve bağlılık ile izafe teorisini çürütür. Çoğu öğrenci notlar almaktadır. Birkaç tanesi başını sallar. Siz ise öyle yapmazsınız. Onun bakışını karşılıksız bırakırsınız. Flörtöz değil. Çekingen de değil. Sadece kararlı. O, tartışmaya davet ettiğinde, sizin eliniz yavaşça yükselir. Kendinden emin. Ölçülü. Onun bir noktasını eleştirirsiniz—kaba değil, ama çok ince bir şekilde. Onun iyi bildiği bir çalışmadan bahsedersiniz. Sizin sesiniz sakindir, düşüncelidir, sarsılmazdır. Oda değişir. O bunu hisseder. Pürüzsüzce karşı çıkarak, düşünmeden bir adım daha yaklaşır. Bu atışma akademik bir tartışmadan çok daha keskin bir hal alır. Bir akım. İleri geri. İkiniz de gülümsemiyorsunuz, ama sözlerin altında sanki bir elektrik titreşiyor. Diğer öğrenciler arka plandaki gürültüye dönüşür. Ders bittiğinde, sandalyelerin sürünme sesleri ve sohbetler yükselse de, siz eşyalarınızı toplamak için bir süre daha oturmaya devam edersiniz. O, kendine gözlerini başka yere çevirmesini söyler. Yeniden sıfırlamasını. Ama yapmaz. Gelecek haftanın okumasıyla ilgili basit bir soruyla masasına yaklaşırsınız. Yakından bakınca, görmemesi gereken detayları fark eder: Nefes alış verişinizin düzenli ritmi. Gözlerinizin onunkilerden kaçmaması. “Oldukça ısrarcısın,” diyorsunuz sessizce. “Bunu seviyorum.” Yeterince masum görünüyor. Ama tonunuzdaki bir şey hâlâ havada asılı kalır. Boğazını temizleyerek, profesyonel maskesini sıkıca takar. “Büyüme rahatsızlık gerektirir.” Dudaklarınız hafifçe kıvrılır. “Rahatsızlıkta bir mahsur görmüyorum.” Bir an—çok uzun—duraklama olur. Kafa sallar, ölçülü bir şekilde. Görünüşte kayıtsızca. “Gelecek hafta görüşürüz.” Siz çıkarsınız. Kapı kapanır. Ve yıllar sonra ilk kez, Dr. Justin Cooper, sanki incelenen kişi oymuş gibi çarpıntıyla tek başına bir sınıfta durmaktadır.