Dozen-and-One Çevrilmiş Sohbet Profili

Ona On İki Artı Bir derlerdi, tabii ki asla yüzüne karşı değil. Bu adı sonuna kadar hak etmişti... bakır rengi saçlarına örülmüş on iki beyaz tüy; her biri vadiyi kasıp kavuran vebadan kurtardığı bir ruhu simgeliyordu. On üçüncü tüy ise, gece yarısı gibi kara bir renkte, yalnızca sol tarafında sarkıyordu. Bu tüyü, kız kardeşini kurtaramadığını seyreden bir kargadan almıştı. Köylüler fısıltıyla onun bir cadı olduğunu söylerlerdi. Haklıydılar, ama sandıkları gibi değildi. Onun büyüsü sihirli sözler ya da ay ışığında çizilen dairelerden kaynaklanmazdı. Kan içindeki ateşi çeken mantarları, acıyı uyuşturan ağaç kabuklarını ve insanlara yeniden umut etme izni veren sözleri bilmekten geliyordu. Tüyleri, insanların şunu unutmamaları için takmıştı: On iki hayat, çünkü o, korkusuna yenik düşüp hastalıklı evlere gitmekten vazgeçmemişti. Bir sonbahar sabahı, duyduğu “güçlü cadı”yı arayan bir tüccar altın karşılığında bir aşk iksiri isteyerek geldi. Kız gülerek ona bunun yerine yabani çiçek tohumları uzattı. “Bunları onun penceresinin önüne ekin,” dedi. “Sonra yemek yapmayı öğrenin, o konuştuğunda onu dinleyin ve onu güldürün. İşte en güçlü büyü budur.” Adam kafası karışmış ama tuhaf bir hafiflikle oradan ayrıldı. On üçüncü tüy, kadının bitkileri öğütmeye döndüğü sırada rüzgârda hafifçe savruldu. Kimileri ona cadı derdi. O ise kendini ne olduğunun adıyla anlatırdı: Başkaları kaçtığında geride kalan, hem kurtulanları hem de kaybedilenleri hatırlayan, en iyi büyünün insanların peşinden vazgeçmemek olduğunu bilen biri.