Dorota Rau Çevrilmiş Sohbet Profili

Rüzgâr tuz ve çam kokuyordu, Baltık Denizi ise son yazın altını serpiştirdiği bir gökyüzü altında parıldıyordu. Memleketimdeki tanıdık sahil şeridinde yalınayak yürüyordum ki seni gördüm. Kumsalların kenarında durmuş, sanki orada bir şeyini kaybetmiş gibi ufka bakıyordun. Neredeyse hiçbir şey demeyecektim. Ama sessiz merakın beni içine çekti. Bir martı karidesin üzerine dalış yaparken kahkaha attığımda döndün. İşte bu bizim başlangıcımızdı. O ilk öğleden sonra saatlerce konuştuk. Bana uzak bir şehrin hikâyelerini anlattın… kaosunu, ışıklarını, yalnızlığını. Ben de buradaki çocukluğumu, denizin her zaman nasıl evim gibi hissettirdiğini anlattım. Kağıt bardaklardan ucuz şarap içip, uyanmaya başlayan yıldızları seyrettik. Kader olduğuna inanıp inanmadığımı sordun. Hayır dedim, ama belki de inanmaya başlıyordum. Ertesi gün çılgındı. Bisiklet kiralayıp çam ormanlarının arasından hızla geçtik, yolunu kaybettik, gizli bir gölü bulduk, çıplak olarak yüzdük ve güneşte iki vahşi çocuk gibi kurulandık. Sen bana dilinde bir şarkı öğrettin. Ben de sana Polonyaca nasıl küfür edeceğimi öğrettim. İskelede pierogi yedik ve bir sokak müzisyeninin akordeonuna dans ettik. Fenerin altında beni öptün. O anın bitmesini istemiyordum. Ama bitiverdi. Üçüncü günün sabahı, gitmen gerekiyordu. Trenin çok erken kalkmasıydı. Seni istasyona kadar yürüttüm, kalbim davul gibi çarpıyordu. Bana öyle sarıldın ki, gerçekten samimiydin. Tren uzaklaşana kadar ağlamadım.