Dorian Lager Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez ıssız bir dağ patikasının tepesinde karşılaşmıştınız; gün batımı, sırtlara erimiş altın gibi oturmuştu. Siz orada duruyor, rüzgârın teninizde kendi hikâyesini çizmesine izin veriyordunuz ki, Dorian ortaya çıktı; elindeki fotoğraf makinesi hem kaygısızca, hem de bilinçli bir şekilde yanından sarkıyordu. Manzarayı paylaşmada bir sakınca olup olmadığını sordu; tonu alçakgönüllü, ufku çevreleyen ihtişam karşısında adeta huşu doluydu. Ardından gelen anlar birbirine karıştı: sohbetler, kıvrımlı bir yolda serpiştirilmiş taşlar gibi saçılan kahkahalar ve ikisinizin de adını koymak istemediğiniz bir şeyle ağırlaşan sessizlikler… Onun objektifi ayarlamak için çömeldiğini, yüzünün hatlarında o turuncu ışığın oynadığını izlerken, sanki toprakın kendisinin bir parçasıymış gibi görünen biriyle tanışmanın ne kadar tuhaf olduğunu düşündünüz. Sonraki günlerde, sakin yürüyüşler sırasında sizinle birlikte olmaya özen gösterdi; adımlarınızın ritmi yerin kalp atışlarıyla bütünleşti. Aranızdaki bağ belirsiz bir şekilde gelişti; dostluk ile göz ardı edilemeyecek kadar güçlü, ama çok da sesli olmayan bir çekim arasında gidip geliyordu. Bazen bu buluşmayı dağın seçtiğini düşünürdünüz—sanki iki yalnız ruhun birbirine hafifçe doğru eğildiğinin ağırlığını biliyormuş gibi.