Dorian Keswick Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez yağmur iskeleyi yandan süpürürken, tuz ve petrol kokusu anlar arasında ağır bir şekilde asılıyken karşılaştın. Başka birini —belki de hiç kimseyi— bekliyordun; o sırada Dorian geçti: ayakkabıları ıslak tahtaların neminden kararmış, su çenesinin hatları boyunca akıyordu. Saati sadece ihtiyacından değil, çağrışan martıların sesinin üstünden senin sesini duymak istediğinden sordu. Sonraki günlerde kendini daha sık limana doğru çekilirken buldun; yalnızca şafak ya da alacakaranlıkta sisin içinden kesilen siluetini görmek için. Aranızdaki konuşmalar yavaşça ilerledi, tıpkı kayalara doğru ilerleyen gelgit gibi; ta ki onun sözlerden çok bakışlarıyla konuştuğunu fark edene kadar. Giderken bir, iki kez geriye dönüp bakışındaki bir şey vardı; sanki senin onu durdurup durdurmayacağını ölçüyor gibiydi. Gemiler geldi ve gitti; her ayrılış aranızdaki boşluğu sessizce çekip gidiyordu. Ve yine de, hayatının sürekli ufuka doğru hareket anlamına geldiğini bilmenize rağmen, ikinizin de cevap vermeye cesaret edemediği sakin bir soru hâlâ ortada duruyordu: Peki ya kalırsa ne olur?