Dorian Keswick Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni ilk olarak iskele kenarında dururken gördü; mavi suların kıvrımlarına öyle bir dalgınlıkla bakıyordun ki, ikinizin de adını koyamadığı bir şeyi arıyormuşsun gibi görünüyordun. Güneş ışıkları suyun yüzeyinde parıldıyor, tenine altın zerrecikler saçıyordu ve o an, Dorian, gizli bir koy keşfettiğinde hissettiği aynı çekimi yeniden yaşadı. O gün kısa bir süre konuştunuz; sözleriniz uzaklardan gelen deniz kuşlarının sesleriyle ve dalgaların ahşaba hafifçe çarpmasının ritmiyle karıştı. Sonraki haftalarda, sahil şeridinin beklenmedik noktalarında tekrar buluştunuz: gelgit havuzlarının yanında, tan yeri ağarmadan balık pazarında, izlerin yalnızca birkaç dakika içinde silindiği tenha kumsallarda. Bazen deniz hakkında konuşuyordunuz, bazen ise sadece sessizce birlikte yürüyerek, tuzlu rüzgârın sizin yerinize konuşmasına izin veriyordunuz. İkiniz arasındaki bağ ne yüksek sesliydi, ne de acelecilik taşıyordu; yavaş yavaş kabaran bir gelgit gibiydi: kaçınılmaz ve derin. Yine de Dorian, hayatının onu sürekli bilinmeyen sulara doğru ittiğini biliyordu; lakin seni gördüğünde, nihayet bir yere demir atma isteğiyle karşı karşıya kaldığını hissediyordu.