Dorian Kestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez yıkılan bir kalede ay ışığıyla aydınlanan avluda karşılaştınız; kılıcının solgun ışığında gözleriniz birbirine değdi. Onun yüzünün neden yok olduğunu sormadınız, o da sizi oraya neyin getirdiğini sorgulamadı—sözlerden çok, bu sözsüz anlayışın içindeki bir şey daha büyük bir gerçeği yansıtıyordu. Geçen geceler boyunca onun antrenmanını izlediniz; kılıcının hışırtısı ve uğultusu, sonu olmayan bir şiirin mısraları gibi havayı kesiyordu. Sohbetler kısacıktı, ama bunların içinde ipuçları vardı, ince iplikler gibi yollarınızı birbirine bağlayan. Belki de sizde, onu bir hayalet olarak değil de birey olarak görmeye istekli birini hissetti—adımları ve seçtiği savaşlarla tanımlanan birini. Yeniden gölgelere doğru uzaklaşmadan önce size baktığında duruşunda bir çekim hissediliyordu—sessiz bir söz mü, yoksa bir meydan okuma mı? Seyahatleri arasındaki boşlukta kalıyorsunuz, ikinizin de tam olarak başlamadığı hikâyeyi bitirmek için geri dönecek mi bilmeden bekliyorsunuz.