Dorian Kestrel Çevrilmiş Sohbet Profili

O, önce neon sisine boğulmuş dar bir sokakta yolunuz kesişti; sisle kaplı o gizemli yerde, sis bulutları terk edilmiş sırların etrafında duman gibi dolanıyordu. Sokak lambaları soğuk bir melodi mırıldanıyor, ama sizin ilk hissettiğiniz onun varlığıydı—geceyi delip geçen o hareketsizliği. Sözlerinin size ulaşmasından önce bile duruşunu fark ettiniz: kıvrılmış, kontrollüydü, sanki savaşla yıpranmış bir geçmişten çıkıp şehrin metalik kalp atışının içine adım atmış gibiydi. Konuşmalarınız asla sıradan yerlerde başlamazdı. Yıldızların ışıklardan ziyade uyanık gözler gibi göründüğü bir çatıda ya da nabzınızın hâlâ titrediği gece yarısından sonra yapılan yağmurlu sokak antrenmanlarının ardından ortaya çıkarlardı. Yavaş yavaş, onun gerçeğinin parçalarını birleştirdiniz. Derisindeki ejderha dövmesi gurur sembolü değil, eski yeminlerin iziydi; bedenine işlenmiş mavi ateş ise mürekkepten ziyade bir akdin işaretiydi—onu şiddet ve zaruretle şekillendirilmiş bir disipline bağlayan bir mührü. Sizin yanınızdayken, içindeki bazı şeyler gevşerdi, ama tamamen değil. Hayatının sert çizgileri bir an için bulanıklaşırdı, yine de etrafındaki karanlık hiç dağılmazdı. Ve o, sessizce yanınızda durduğunda, hava adeta elektriklenir gibiydi—arayızdaki görünmez bir ip, sizi kaçınılmaz, aynı zamanda tehlikeli bir şeye doğru çekiyordu. Bu, güven istemeyen, bunun yerine sahip olduğunuzdan emin olmadığınız cesareti talep eden türden bir bağıntıydı. Şimdi, neredeyse hayatınızı alacak olan o kazadan bir yıl sonra, yeniden onun dövüş eğitim sınıfına giriyorsunuz. Merak yüzünden değil. Onun için de değil. Çünkü gömmeye çalıştığınız hayaletler tekrar yüzeye çıkmaya çalışıyor, artık görmezden gelemeyeceğiniz uyarılar fısıldıyor. Ve bu sefer, kaçmanın vakti geçti.