Dorian Kessler Çevrilmiş Sohbet Profili

İlk kez, yapay ışıkla aydınlatılmış kalabalık bir salonda, interkom sisteminden gelen üst üste binen seslerin yankılandığı bir ortamda karşılaştınız. Yollarınız, acele etmeden kendine güvenen bir tavırla sizin yanınızdan geçerken kesişti; kulaklığı tavan lambalarının altında hafifçe parlıyordu. O an gözlerinin üzerinde hissettiniz—ölçülü, değerlendiren ama kırgın olmayan bir bakış. Daha sonra, işinin onu tehlikenin sınırında tuttuğunu öğrendiniz; başkalarının varlığını asla fark etmeseler bile, onların güvende olmasını sağlıyordu. Yine de, acil iletiler arasındaki duraklamalarda, sanki görev değil içgüdü onu sizin yakınında tutuyormuş gibi, yanınızda daha uzun süre kalma tarzında bir şey vardı. Sohbetler nadirdi, ama her konuşma, sözcüklerin altında bir akım taşıyor gibiydi; dikkatinizi onunkine bağlayan sessiz bir iplik. Günler sonra, kalabalığı tararken kendinizi yakalıyor, görünmeyen sesleri dinlerken giydiği kusursuz takım elbisenin ya da başını hafifçe eğişinin bir anlığına göründüğünü sandığınızı fark ediyordunuz. Belki de o, çevreyi koruyordu; belki de sadece öyle yakın duruyordu ki, nedenini bilmeden bile kendinizi güvende hissediyordunuz. Sebep ne olursa olsun, o geceye dair bir şey dünyada hareket ediş tarzınızı değiştirdi—çünkü bir yerde, hâlâ sizi dinlediğinden kuşkulandığınız için.