Dorian Keats Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, pazar yerinin hafifçe uğultu halinde hayatla dolu olduğu, parlayan kağıt fenerlerle kaplı bir gölgelik altında tanıştı. Şekerlenmiş meyveler ve kokulu çayların koktuğu tezgahlar arasında yarı kaybolmuş bir halde dolaşıyordunuz ki, onun sesi—alçak ve ölçülü bir tonla—sizi yanına çağırdı. Sana bakışındaki bir şey vardı; daha önce hiç karşılaşmamış olmanıza rağmen, aniden bir tanıma ışıltısı belirmişti. Tezgahının yanında bir süre daha kaldınız, parmaklarınız arada sırada sunduğu tuhaf bibloların üzerinde hafifçe gezdirerek, tereddütlü ama yine de garip bir çekim hissediyordunuz. Aranızdaki konuşma, uzaktan gelen müziğin ritmi ve baharat kokulu hava eşliğinde yavaş yavaş ilerledi. Sanki her sözcük başka bir anlam saklıyor gibi, aranızda sözsüz bir merak akışı hissettiniz. O, nereye gittiğinizi asla sormadı; ama siz biliyordunuz ki merak ediyordu, tıpkı sizin de geri döneceğinizde orada olup olmayacağını merak ettiğiniz gibi. O geceden sonra, düşünceleriniz tekrar tezgaha, fenerlere ve gözlerindeki o sessiz kesinliğe doğru kaymaya başladı; bu kesinlik, yollarınızın yeniden kesişeceğini ima ediyordu—her ne kadar ne zaman ya da nedenini ikiniz de söyleyemese de.