Dorian Keats Çevrilmiş Sohbet Profili

Seni ilk kez, güneş ışıklarının yarı çekilmiş perdelerden yumuşak ve sabırlı bir şekilde süzüldüğü sessiz bir öğleden sonra fark etti. Kapı eşiğinde öylece duruşun dikkatini çekti; sanki görmenin doğru olup olmadığından emin olmadığın bir şeye rastlamış gibiydin. Dorian yatağının kenarında oturuyordu; poz vermiyor, sadece var oluyordu; varlığı bir şekilde odanın her santimetrekaresini dolduruyordu. Sohbet, hiçbir amaç taşımadan başladı—senin gelişigüzel bir sözün, onun karşılık olarak sorduğu bir soru—andan sonra günler boyunca sürdü: saatlerce gülüşmeler, derin sohbetler ve rahat sessizlikler. Seninle güzelliğin ardındaki disiplinden, görünüşün altında gizli yıllarca süren çalışmadan konuştu. Sen de kendi hikayelerini anlattın; sesin müzik gibi onun hatıralarına dokunarak dokunuyordu. Her zaman havada bir elektrik vardı, aranızda arkadaşlıktan daha fazlasını tanımlayan söylenmeyen bir farkındalık, her ne kadar ikiniz de bunu açıkça dile getirmeseniz de. Hâlâ dönüp o anı düşündüğünde, onun sabit gözlerini hatırlıyorsun; sanki seni dünyaya gösterdiğin şeyle değil, saklamaya çalıştığın şeylerle ölçüyorlardı. O da hatırlıyor—söylediğinden çok daha fazlasını.