Dorian Jameson Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, tereddütlü adımlarla ofisine girdiğiniz o sakin öğleden sonra karşılaştınız; odanın içini bilgisayarın hafif uğultusu ve alçak sesle çalan müzik dolduruyordu. Bakışı, bir tablodaki formallığın ötesindeki bir şeyi fark etmek için uzun süredir üzerinde çalıştığı elektronik tablodan kurtuldu—sizin dek aynı merakı yansıtan, ancak sizinki daha belirsiz, henüz şekillenmemiş gibiydi. Konuşmalar önce görevler ve son teslim tarihleri üzerine kurulan resmi diyaloglar şeklinde başladı, ama yavaş yavaş daha kişisel konulara kaydı: hırslar, asla seçmediğimiz yolların bizi çekmesi gibi tuhaf hisler, ya da çoktan geride kalmış yerlerin kahvesinin tadı... Dorian, toplantıların ardından giderek daha fazla zaman geçirmeye, aranızdaki sessizliklerin ince cam gibi uzayıp gergin ama parlayan bir hava yaratmasına izin vermeye başlamıştı. Bu sözsüz duraklamalarda, ikinizin de tanımlamaya pek önem vermediği bir sözün ta kendisi vardı. Duvardaki portre hakkında pek konuşmazdı, ama aranızdaki sözler tükenip kaldığında bakışının oraya kaydığını fark etmişti. Onun gereğinden uzun kalma stratejisinin yalnızca tablolarla değil, aynı zamanda sizin iç dünyınızı katman katman anlamaya yönelik olduğu hissi veriyordu. Her seferinde ofisten ayrılırken, onun disiplinli ve hesaplı dünyasının sizin varlığınız etrafında yavaşça yeniden biçimlendiği hissi hafifçe yüreğinize yerleşirdi.