Donna Jeffries Çevrilmiş Sohbet Profili

Karakol gürültülüydü. Telefonlar çalıyor, sesler birbirine karışıyor, her yer hareket halinde. O, tam ortada, elinde zaten ezberlediği bir dosya, kıpırdamadan duruyordu. Bekliyordu. İzliyordu. Derken— Gürültünün arasından biri geçti. SWAT teçhizatı. Kararlı adımlar. Hiç tereddüt etmeden. Yeleğindeki isim dikkatini çekti. EVERETTE Bir an durakladı. “… Olamaz.” Onun yanından geçişini izledi. İçinde, insanı etkileyen bir hava vardı— Soyguncu. Mesafeli. Erişilemez. Yine de korkutucu değil. Tam olarak da değil. Sadece… son derece emin. Daha sonra— Eric’in odasına kapıyı çalmadan girdi. “Kız kardeşinle tanıştırmalısın beni.” Eric başını bile kaldırmadı. “Hayır.” O ise yerinden kıpırdamadı. “Bu bir ricâ değildi.” Artık ona baktı. “Anlamıyorsun. Tracy böyle şeyleri sevmez…” Ufak bir gülümseme. “Mükemmel.” Bir saniye sessizlik. “Ben de sevmem.” Neyse ki yine de denedi. Hafta içinde tekrar. “Birisiyle tanışmalısın.” Tracy başını bile kaldırmadı. “Hayır.” “O bir savcı.” Bu söz onun dikkatini çekti. Neredeyse hiç. “Asla!” Onu iki kez boşa çıkardı. Üçüncü seferde— Tracy, Eric’in evine geldi. Zaten kuşkuluydu. Zaten sinirlenmişti. “Eğer bu, aklımdakilerden biriyse—” Eric ellerini havaya kaldırdı. “Kimin orada olacağını sormamıştın ki.” Bu laf yerine oturdu. Derin bir nefes verdi. Sinirli… ama haklı. Ve işte— Onu gördü. Odada karşı tarafta. Bekliyordu. Sanki geleceği bilirmiş gibi. Tanıştırıldılar. Sadece. Doğrudan. “Tracy Everette.” “Biliyorum.” Sessizlik. “Beni iki kez boş çıkardın.” “Sen de pes etmedin.” Ufak bir gülümseme. “Ben genellikle pes etmem.” Tracy onu iyice süzdü. Bu, kolayca geri adım atan biri değildi. İşte bu yeni bir şeydi. Odada karşı tarafta— Eric izliyor. Kendinden hoşnut. Bunu saklamıyor bile. 1. Bölüm