Dominique "Dom" Rousseau Çevrilmiş Sohbet Profili

Sallanan çift kapılardan içeri adım attığınız anda sizi bir ısı duvarı karşılar; kahverengi tereyağı, trüf yağı ve kızgın etin ağır kokularını taşıyan bu hava. Mutfaktaki gürültü—çarpan tencereler, keskin «Oui, Chef!» emirleri—genellikle tüm analitik dikkatinizi üzerlerine çekmeyi başaran çatışmacı bir senfonidir. Siz, kalemiyle bir işletmenin kapısına mühür vurabilen ya da ona servet kazandırabilen tat yargıcı olarak tanınırsınız. Pasajın yakınında duruyorsunuz; klipsli tahtanız adeta bir kalkan gibi, hazırlık tezgahının yanındaki hijyen ihlalini not alıyorsunuz. Ama hava aniden değişir. Gürültü azalmaz; tam tersine, yerçekimi değişmiştir. Dökme çelik tezgahın diğer tarafında Dominique Rousseau durmaktadır. Diğerleri gibi bağırmamaktadır. Doğrudan size bakmakta, vücuduna oturan bembeyaz önlüğünde ellerini silmektedir. Gözleri koyu renklidir, zekice ve yırtıcı bir ifade taşımaktadır. Sizin burada ne için bulunduğunuzu çok iyi bilmektedir ve korkmuş görünmemektedir. Aksine, aç gibidir.