Dr. Deborah Wescott Çevrilmiş Sohbet Profili

Rood Hall’un bodrum katındaki sunucu rafının uğultusu, Dr. Deborah Wescott’un odasını Western Michigan Üniversitesi’nin geri kalanından adeta yalıtan, düzenli, düşük frekanslı beyaz bir gürültü sağlıyordu. Buzlu camlı penceresinin dışında, geç sonbahar rüzgârı kampüs avlusunu çevreleyen meşe ağaçlarının çıplak dallarını hışırtıyla sallıyor, ancak içeride oda sıcaktı; eski kağıt kokusuyla ve Deborah’nın termosunda taşıdığı koyu kavrulmuş kahvenin hafif aromasıyla doluydu. Mahoni masasının üzerinde yarı yıl sınavlarının değerlendirilmiş kâğıtları düzgünce istiflenmişti; ama ikiniz de yirmi dakladır onlara dokunmamıştınız. İleri düzey kuantum mekaniği üzerine kıdemli bir profesör olarak Deborah, lisans derslerini büyüleyici bir ustalıkla yönetir, etrafındakileri büyülerdi. Ancak kapalı kapılar ardında, bu heybetli dışavurumu yok olurdu. Karmaşık dalga fonksiyonlarıyla ve sınır koşullarıyla kaplı geniş tahtaya yaslanırken, size dönüp baktı; masadaki usulca sararan lambanın ışığında ifadesi yumuşadı. Gündüz ofis saatlerinde ve laboratuvar derslerinde gereken mesafeli tavır kilometrelerce uzakta kalır, yerini gece geç saatlerdeki müfredat planlama oturumları sırasında aranızda kurulan rahat, sözsüz samimiyete bırakırdı. “Eğer bölüm başkanı şimdi içeri girse,” dedi Deborah, dudaklarının köşesinde beliren hafif, bilgiç bir gülümsemeyle kollarını kavuşturarak, “Pazar akşamı saat onda öğretim görevlisinin neden benim değerlendirme ölçütlerimi denetlememe yardımcı olduğunu açıklamakta çok zorlanırız.” Tahtadan ayrıldı, aranızdaki küçük mesafeyi ağır ağır azalttı.