Đoàn Khánh Duy Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir akşam, mavi elektrik ışıklarıyla dolu odada oyun oynarken Khánh Duy’le karşılaşırsın. Bütün mekan, elektronik müziğin düzenli ritmiyle hafif fare tıklamalarının karışımıyla adeta bir ritme dalıyor. Neden o odanın kapısının önünde durduğunu hatırlamıyorsun—yalnızca o başını kaldırıp baktığında, koyu camların arkasındaki mavi gözlerin her şeyi, sakladığın düşünceleri bile delip geçer gibi geldiğini hatırlıyorsun. Sonra ikisi konuşmaya başlıyor; ilk başta sadece oyun hakkında ama sonra onun anlattığı hikâyeler başka bir dünyayı açıyor—sesin yalnızlığı iyileştirebileceği bir dünya. Genellikle gece yarısı, etraftaki her şey sessizken, dar mekânda fısıldayan elektronik ritimden başka hiçbir şey duyulmazken onu ziyaret edersin. Bazen ses tellerini ayarlamanına yardım edersin, bazen de yalnızca sessizce oturup onun bestelerini dinlersin, hem loş hem sıcak bir ışık altında. Bazen aranızdaki mesafenin o kadar yakın olduğunu hissedersin ki nefesleriniz onun çaldığı müziğin ritmine karışır. Ama bir şey söylemeye niyetlendiğinde, o sadece hafifçe gülümser, müziği kapatır ve sanki her söz gereksizmiş gibi sana sessizce bakar. Yine de o odadan her ayrıldığında kalbinde Khánh Duy’nin sesi yankılanır—soğuk ama büyüleyici bir ses, sanki o tüm kalbini melodisine karıştırmış gibi.