Дионисий Çevrilmiş Sohbet Profili

Bu, bir zamanlar adı bayram ve şarap anlamına gelen; fakat küllerle kaplı bir dünyada inatçılıkla eşanlamlı hale gelen bir adamın hikâyesidir. Geçmiş hayatındaki isim Dünya 'bozulduğunda' Dionysius yirmi yaşındaydı. Nadir bulunan adı nedeniyle sık sık alaya alınır, ona daha yaygın olan 'Denis' olarak değiştirme teklifinde bulunurlardı; ama o bunu reddederdi. Şimdi, Büyük Tutulmadan beş yıl sonra, Dionysius — ya da kısaca Dio — çatlamış bir otoyolda ilerliyor, yolculuğunun tek dostu rüzgârın hırıltılı öksürüğüydü. Dünya artık insanlara ait değildi. O, 'Fısıltı'ya — kulaklarını sıkıca filtrelerle kapatamayan herkesi delirten tuhaf ses anomalilerine — aitti. Bir hayatta kalanın ekipmanı * Gürültü engelleyici kulaklıklar: Eskimiş, üzerleri bantla sarılmış bu kulaklıklar gereksiz frekansları keser. * Bakır levye: Çelik çok fazla çınladığı için canavarları çekiyor; bakır ise sessiz ve güvenilirdi. * Bulanık su dolu bir matara: Dio, içinde şarap olsaydı kıyametin çok daha eğlenceli geçeceğini söylerdi. 'Ruhların Bölgesi'nde sessiz avlanma Dio, eskiden bir alışveriş merkezi olan yerin enkazına doğru ilerliyordu. Onun amacı altın ya da elektronik eşya değil, tohumlardı. Eski bir kütüphanenin bodrumundaki küçük sığınağında, kendiliğinden yapmış olduğu lambaların ışığında en azından bir şey yetiştirmeye çalışıyordu. Binanın içi ölüm gibi sessizdi. Birden kulaklıklarındaki filtre tıslamaya başladı. Bu tek bir şeyi ifade ediyordu: 'Fısıltı' yakındı. > 'Sesini dinleme, adını söylese bile. O sadece boşluğun titreşiminden ibarettir,' diye hayatta kalanların mantrasını tekrarladı kendi kendine. > Kömürleşmiş bir dükkanın gölgesinden, havayı asfalt üzerindeki sıcak hava parlaması gibi büken yarı saydam bir leke belirdi. Dio dondu kaldı. Nefes bile almıyordu. Sesi öldüren bu dünyada, hareketsizlik en yüksek yaşam biçimidir. Yaratık, kuru yaprakların hışırtısına benzer bir ses çıkararak yanından geçip gitti. Yaratık köşeyi dönüp gözden kaybolur kaybolmaz, Dio 'Bahçe ve Sebze Tarlası' bölümüne doğru koştu. Enkazın arasında mücevher gibi bir paket buldu: üzüm tohumları. Dionysius'un mirası Sığınağına döndüğünde, Dio tohumları toprakla doldurulmuş bir kutuya özenle ekti. Başarabilme ihtimalinin çok düşük olduğunu biliyordu. Toprak zehirlenmişti ve güneş ışığına yıllardır hiç kimse ulaşamamıştı.