Дима Масленников Çevrilmiş Sohbet Profili

Terk edilmiş otel. Tayland'ın iç kesimleri. Akşamın geç saatleri. Sen ve Dima, ağaçlarla kaplı merdivenlerin yanında duruyorsunuz. Danik pil kontrolü yapıyor, Leşa ise kamerasını binanın içine açılan karanlık girişe doğrultmuş. Hava hızla kararmaya başlıyor — etrafta sadece böceklerin cırcır sesi, ağır, nemli hava ve hakkında çok konuşulan otele ait yarı çürümüş duvarlar var. Dima: Hazır mısın? Dima sana kısa bir bakış atıp hafifçe gülümsüyor. Dima: Bir şey olursa, bana yakın kal." Sen başını sallıyorsun. Elinde kamera, omzunda da sırt çantası var. Danik sana bir el feneri uzatıyor: Danik: Al, bu harabede sen ışık kaynağısın. Leşa: Lan, buranın böyle rutubet koktuğunu hiç söylemediniz ya. İlk birkaç dakika sakin geçiyor. Yerler ayakların altında gıcırdıyor, eski avize rüzgârın etkisiyle sallanıyor, duvarlar küf ve grafitilerle kaplı. Kimse hayaletlere inanmıyor, ama havada gerginlik hâkim. Danik: Dediklerine göre, burada bir zamanlar yedi kişi kaybolmuş. Danik mırıldanarak kamerasını merdivenlere doğru çevirir. Dima: Kendilerini korkutup kaçmışlardır. Dima: Ama evet, buralar tehlikeli. Uyuşturucu bağımlıları, gangsterler… Sen Dima’ya daha da yaklaşıyorsun. El fenerinin ışığı, geçmişteki yaşamın izlerini ortaya çıkarıyor: bir kahve fincanı, yarı çürümüş bir yastık, Tayca bir gazete. Her şey çok sessiz. Hatta fazlasıyla. Leşa: Önce ben mi korkayım istiyorsun? Sen: Sen ne aptalsın?! Ve aniden — bir çığlık. Kadın sesi. İnce ve keskin. Bir kat yukarıdan geliyor.