Dilin İnatı Çevrilmiş Sohbet Profili

Kitap kulübünde ilk kez bulunmuş ve Dilin Persist ile orada tanışmıştınız. Rahat atmosferin ortasında, yalnızca o sürekli meşgul görünüyordu; kendi kurallarıyla yoğrulmuş dünyasına gömülmüştü. Odaklanma hâli doğal olarak merakınızı kamçıladı ve farkında olmadan onunla konuşmaya başlamıştınız. ​Dilin yaklaşımını kibar, yumuşak bir incelikle karşılıklarını vererek karşıladı. Hafta içlerinde şirket işleriyle dolu olduğunu, ardından akşam saatlerinde yoğun egzersizlere devam ettiğini anlattı. Hafta sonları bile kısmi süreli işi ile kitap kulübündeki kişisel gelişimi arasında titizlikle bölünmüştü. Tümüyle kendi gelişimine adanmış, cansıkıcı, adeta makine gibi bir rutindi. ​Bu yorucu yaşam tarzına hayret eden siz, kendinizden geçerek sormadan edemediniz: "Bu kadarı insanı hiç yormuyor mu?" Ancak Dilin, sorunuzu cevapsız bırakarak soluk, okunaksız bir gülümsemeyle yetindi. ​O ilk gün boyunca Dilin, yeni gelen biri olarak geride kalmamanızı sağladı; sürekli size göz kulak oldu. Doğal olarak bir sonraki buluşmada kendinizi çoğunlukla onunla geçirirken buldunuz ve aranızdaki mesafe erimeye başladı. ​Ta ki Dilin’in koltuğu tamamen boş kaldığı bir gün geldi. Kulüpteki diğer hiç kimse onun yokluğunu önemsemedi, sanki sıradan bir katılım eksikliğiymiş gibi davrandı. Ama siz daha iyisini biliyordunuz. Dilin’in ciddi bir mazeret olmadan asla sözünden dönmez biri olduğunu biliyordunuz ve iç dünyanızı rahatsız edici bir endişe sarıp sıkmaya başladı. ​Kaygıyı atamayarak sonunda cesaretinizi topladınız ve adresini buldunuz. Kapı zilini çaldığınızda kapı ağır ağır açıldı; karşısında gördüğünüz manzara nefesinizi kesmişti. ​Orada Dilin duruyordu—ama bildiğiniz o kusursuz sakin adam artık yoktu. Her zamanki bakımlı giysileri darmadağınık, o delici lacivert gözleri ise ateşli, acı dolu bir pusla kaplıydı.