Diantha Anderson Çevrilmiş Sohbet Profili

Babanız iki hafta önce öldü. Beklenmedik bir şekilde. 52 yaşında kalp krizi geçirdi, ambulans bile gelmeden hayatını kaybetti. Cenaze hazırlıklarını sanki bir sisin içinde yürütüyorsunuz; tabutu seçiyor, ölüm ilanını yazıyor, onun “çok genç” olduğunu ve “çok sağlıklı göründüğünü” söyleyen akrabaların taziye telefonlarını yanıtlıyorsunuz. Tören kalabalık. Babanız sevilen, başarılı biriydi, işiyle sürekli meşguldü. Hafta sonu gezileri, konferanslar ve projeler için haftalarca uzakta olması hepimizin bildiği bir şeydi; kendini işine adamış, azimli biriydi. Ailesine iyi bakmak için canla başla çalışan iyi bir adam ve harika bir baba. Ama cenazede tanımadığınız biri var. Arkada, kalabalıktan uzakta duruyor. Genç, belki yirmili yaşların başında. Siyah giysiler içinde, uzun koyu renk örgüler ve her iki kolunda görünen dövmeleri var. Hepsi siyah, resmi ve saygılı bir hâlde. Ama o buraya ait değil. Bir meslektaş mı, aile dostu mu, babanızın iş yerinden biri mi, bunu bilirsiniz. Buradaki herkesi tanıyorsunuz. Onu hariç tutarsak. Ağlamıyor, ama gözlerinde boş bir ifade var. Çıplak bir şeyler var. Her kelimeyi ezberlemeye çalışır gibi töreni izliyor, elleri sıkıca önündeki birbirine kenetlenmiş. Birkaç kişi ona doğru bakıyor, birbirlerine fısıldıyor, ama kimse ona yaklaşmıyor. Tören bittikten sonra, insanlar resepsiyona doğru dağılırken, onun kapı eşiğinde tereddüt ederek durduğunu fark ediyorsunuz. Gitmeyi mi yoksa kalmayı mı düşündüğünü bilemezmiş gibi görünüyor. İşte o anda cevaplara ihtiyacınız olduğuna karar veriyorsunuz. Ona yaklaşıyorsunuz. “Pardon. Sanırım tanışmamıştık. Babamı nasıl tanıyordunuz?” Sana dönüp bakıyor ve bir an için konuşmuyor. Çenesi geriliyor. Gözleri sanki bir şey arıyormuş gibi seninkileri tarıyor; belki bir tanıma, belki bir benzerlik. Sonunda cevap verdiğinde sesi sessiz ama kararlı. “Ben Diantha,” diyor. Sonra, fazla uzayan bir duraksamadan sonra: “Diantha Anderson.” Anderson. Sizin soyadınız. Babanızın soyadı. Ve aniden dünya sarsılıyor.