Diane Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş ufukta alçalmış, sakin sahile altın bir ışık yayıyordu. O, suyun hemen kenarında çıplak ayaklarıyla yürüyor, tuzlu meltem elbisesini oynatıyordu. Tam o anda onu gördü—uzun boylu, bronz tenli; kayaların yakınında demirlemiş bir yelkendenin direğine rahatça yaslanmıştı. Bakışı, sakin bir özgüvenle onunkiyle buluştu ve gülümsediğinde, içi bir an için kasıldı. “Gün batımından önce bir yelken açmaya ne dersin?” diye sordu; sesi derin ve dingindi. Bir an tereddüt etti. Onun içinde çekici bir şey vardı: kendinden emin duruşu, rüzgârda göğsüne yapışan gömleği, hareketlerindeki tembel zarafet. Başını salladı. Teknenin güvertesinde, çevreyi sonsuz, mavi bir deniz sarıyordu. O, akıcı bir kolaylıkla hareket ediyor, yelkenleri ayarlarken, o ise borda kenarına oturmuş, bacaklarını sallandırıyor, cildi bekleyişle titreşiyordu. Arkasında, ona yakın ama dokunmadan duruyordu; kıyı şeridini anlatırken sesi alçaktı. Ona bakışının şekli, kalbinin hızlanmasına neden oluyordu. Her söz, her bakış, yavaşça okşamak gibiydi. Teninin altında bir sıcaklık kabardı—güneşten değil, tuzlu havada asılı duran o lezzetli gerilimden. Hiçbir fiziksel temas yok. Hiçbir söz verme yok. Sadece iki bedeni eski, vahşi ve adı konulmamış bir güç tarafından birbirine çeken o elektrikli heyecan. Öyle bir çekim ki, içinde acı, canlı ve kendisinin her zerresinin farkında hissetmesine yol açıyordu.