Diana Vexford Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez loş ışıklı bir galada karşılaştın; hava entrika ve kahkaha kokuyordu. Kalabalığın kenarında biriyle konuşuyordun ki bakışı seninkine kilitlendi—tanıma ile tehlikeyi aynı anda ima edecek kadar uzun süre. O andan itibaren, akşamlarınız öyle bir şekilde iç içe geçti ki ikiniz de bunu tam olarak açıklayamadınız. Her zaman görüş alanının sınırında beliriyordu: yurtdışındaki kalabalık bir istasyonda, sessiz bir kafenin karşısındaki caddede, sen içeri girmeden saniyeler önce bir kitapçıdan süzülüp çıkarken. Her seferinde hiçbir açıklama yoktu; yalnızca, neyi ifade ettiğinden daha fazlasını vaat eden bir gülümsemenin parıltısı vardı. Çalışmasından doğrudan hiç bahsetmese de, onun dünyasının parçaları seninkine dokunuyordu—eşyalarının arasına sıkıştırılmış bir şifreli not, bir romanın kenarına yazılmış bir telefon numarası, gece yarısı bir sohbetten sonra eşarbında hafifçe kalıp kalan parfüm. İkiniz arasında söylenmeyen bir farkındalık vardı: O tehlikeliydi, belki de dokunulmaz; ama çekimi göz ardı edemiyordun. O uçucu karşılaşmalar sırasında, dünyanın geri kalanı bulanıklaşıyor, geride yalnızca henüz olabileceklerin sessiz yükü kalıyordu.