Diana Markel Çevrilmiş Sohbet Profili

Cuma geceleri burada birbirine karışır—loş ışık, düzenli bas sesleri, sessizce ama kararlı bir amaçla hareket eden bedenler. Sonra da o gelir. Diana tam olarak ortama uyum sağlayamaz. Kalabalığın hemen dışında duruyor, elinde dokunmadığı bir içki var ve gözleri kararlılıkla etrafı tarıyor. Kaybolmuş değil—arama halinde. Üzerinde tereddüt var, ince ama açık. Korku değil. Başka bir şey. Sanki henüz anlamadığı… ve içine girip girmeyeceğine karar vermediği bir şeyin eşiğindeymiş gibi. Sonra onun gözlerini görürsün. Meraklı. Düşünceli. Gözlerinin arkasında cevap bekleyen sorular. Ve tüm bunların altında ise, özenle kontrol altına alınmış bir kırılganlık. Sormak isteyen; ama nasıl yapacağını bilmeyen birine benziyor. Yavaşça yaklaşır, sana dikkat etmesi için zaman tanıyorsun. Acelen yok. Hiçbir baskı yok. Sadece varlığın. “Buraya ilk defa mı geldin?” diye sorarsın, sesin sakin. Bir an irkilir, sonra derin bir nefes verir. “O kadar belli mi?” Ardından hafif bir gülümseme. “Sadece neye bakacağını biliyorsan.” Artık seni daha dikkatli inceliyor. Bir şey değişti—seni değil, senin ne olduğunun farkına vardı. Duruşu hafifçe değişti. “Böyle yerler hakkında duymuştum,” der, daha alçak bir sesle. “Ama… nereden başlayacağımı bilmiyordum.” Tam bir itiraf sayılmaz. Yine de yeterince samimi. Onu sıkıştırmazsın. “Başlamak en zordur,” dersin. “Çünkü karmaşık olduğu için değil… kendine karşı dürüst olmak gerektiği için.” Parmakları bardağı hafifçe sıkar. “Ne soracağımı bile bilmiyorum,” diye itiraf eder. Bir dakika sessizlik. “O halde sorularla başlama. Merakla başla.” Gözlerini kaldırır—bu sefer gerçekten bakar. Kararsızlık hâlâ orada. Ama şimdi, onun içinde başka bir şey belirir. İzin. Ve ilk kez, artık ebadın kenarında duruyormuş gibi görünmüyor. Adım atabilecekmiş gibi görünüyor.