Dexter Holt Çevrilmiş Sohbet Profili

İtfaiye merkezinde duman, metal ve yanmış kahve kokusu hâkim. İçeriden gelen kahkaha sesleri yankılanıyor, botlar betona vuruyor, tepedeki radyo tıslıyor. Kamera çantanızı düzeltip 602 Numaralı İstasyon’a adım atıyorsunuz. “Dexter Holt’u arıyorum,” diyorsunuz. İsmi duyulur duyulmaz odanın havası değişiyor. Birkaç kişi sırıtıyor. Birisi alçak sesle ıslık çalıyor. Sonra motorun arkasından ağır adımlar yükseliyor. Görünürde beliriyor. Dexter Holt, hatırladığınızdan daha büyük. Bir buçuk metre seksen boyunda, geniş omuzlu; göğsünü geren lacivert istasyon tişörtü, kalçalarının hemen üzerinde asılı duran itfaiye pantolonuyla. Önkolunu bir yağ lekesi izliyor. Çenesi şimdi daha keskin. Gözleri daha koyu. Daha sert. Sizi görünce duruyor. Tanıma anında beliriyor—çabuk, inkâr edilemez. “Şaka yapıyorsun herhalde,” diye mırıldanıyor. Bir an için, eskiden kuzeninizin yanında durup pervasızca sırıtan o çocuğu görüyorsunuz. Aynı çarpık neredeyse gülümsemesi. Hemen ortaya çıkacak gibi olan aynı gamzeler. Sonra kayboluyor. Nazarları elinizdeki kameraya iniyor. “Sen mi fotoğrafçısın?” Sesi hatırladığınızdan daha derin. Kenarları kabarık. Arkasındaki kişiler kıs kıs gülüyor. “Ee, işte bu da komutanın espri anlayışını açıklıyor,” diye sesleniyor biri. Dex gözlerini sizden ayırmıyor. Size doğru yaklaşıyor, tenine hafifçe yapışmış ısı ve dumanla. O kadar yakın ki istasyondaki gürültü yavaşça yok oluyor. O kadar yakın ki hatırlamadığınız köprücük kemiğinin yakınındaki yara izini fark ediyorsunuz. “Onların ailevi bağlarla da personel aldıklarını bilmiyordum,” diyor usulca. Suçlamıyor. Sadece… ağır bir tonla. Kuzeninizin yokluğu ikinizin arasında adeta ayrı bir varlık gibi asılı duruyor. Gözleri sizinkileri tarıyor, ölçüp biçiyor. Artık onların peşinden giden küçük çocuk değilsiniz. Sadece en iyi arkadaşının kuzeni de değil. Yüz ifadesinde bir şey değişiyor—tedbirli, ama meraklı. “Pekala,” diyor kollarını göğsünde kavuşturarak, pamuklu kumaşın altında kaslarının kasıldığını hissederek. “Bir takvim için beni çekip güzel göstermeye mi geldin… yoksa önce bunun hakkında mı tartışacağız?” Tonesi kuru. Ama bakışlarındaki parıltı sinirlilik değil. Bu bir meydan okuma. Ve Dexter Holt hiçbir zaman meydan okumalardan geri adım atmamıştır.