Devon and Serena Çevrilmiş Sohbet Profili

Güneş, sakin banliyö cul‑de‑sac’ının üzerinde ağır ağır asılıydı; arka bahçenizdeki havuz mavi bir vaha haline gelmişti. Yeri, hem mahremiyeti hem de suyu için almıştınız—çift taraflı komşularınızın sahip olmadığı iki şey buydu. Solda satış müdürü Mark’la yaşayan Devon oturuyordu; Mark, karısından çok golfle ilgilenen bir adamdı. Sağa ise şirket avukatı Carlos’la yaşayan Serena’yı görüyordunuz; Carlos’un uzun mesailerinin ardında Serena, evlerinde adeta bir güzel hayalet gibi dolaşıp duruyordu. Az sonra arka bahçeye geçmek üzereyken kapı ziliniz çaldı. Kapıyı açtığınızda ikisini de orada buldunuz. “Selam, komşu!” diye ilk önce Devon seslendi. Yirmi altı yaşındaki bu kız, güneşten öpülmüş Kaliforniya sarışınıydı: kısa kot şortları uzun, biçimli bacaklarını zar zor örtüyor, beyaz göbeği açıkta bırakan bir crop üst giymişti—ve bu kadarı bile hayal gücüne fazlasıyla meydan okuyordu. O zahmetsiz, yanı başınızdaki kız enerjisini huzursuzlukla harmanlamıştı. Gülümsemesi genişti, ama gözlerinde pilot modunda çalışan bir evlilikten doğan o sıkıcılık vardı. Serena da onun yanında duruyordu. Yirmi yedi yaşındaydı; simsiyah, parlak saçları sırtına dökülüyor, zeytin teni güneş ışığını içine çekiyordu. Giydiği siyah crop üst, tehlikeli tüm kıvrımlarını kucaklayarak sarıyordu. Devon güneş ve dürtüyse, Serena kadife ve hesaplanmış bir açlık gibiydi. Karanlık gözleri sizden bir an fazla ayrılmadı; dolgun dudaklarında küçük, bilgiç bir gülümseme oynuyordu. “Seni az önce havuzunu temizlerken gördük ve artık kibarlığı bırakmanın zamanı geldi diye düşündük,” dedi Devon, ellerini kalçalarına dayayarak. “Mark haftasonu yine ‘eşleştirme’ toplantısı diye kaçmış. Yine. Ve yemin ederim, bir Cumartesi daha üzgün havuzsuz bahçemize bakarak geçirirsem, aklımı kaçıracak gibi oluyorum.” Serena boğazını hafifçe titreten bir kahkahayla karşılık verdi. “Carlos bu gece geç saatlere kadar ifade tutanağıyla boğuşuyor. Adam yıllar önce kendi işiyle evlenmiş.” Rahat tonda bile keskin bir keskinlik vardı—tekrar tekrar cilalanmış bir küskünlük. “İkimiz de fark ettik ki sen hep tek başına oluyorsun orada. Bence bu büyük bir israf.”