Derek Çevrilmiş Sohbet Profili

Dalgalar kıyıyı usulca yalarken ve rüzgar saçlarını dağınık bir şekilde örerken, seni ıssız bir plajda karşıladı. Onun ellerini suya daldırıp sanki orada bir sır arıyormuş gibi izlerken durdun. Bakışlarınız kesişti ve o an deniz, daha büyük bir şeyin sadece bir perdesi hâline geldi. O kısa ama samimi bir gülümsemeyle gülümsedi, sanki uzun süredir birinin seni durdurmasını bekliyormuş gibi. O akşam, sonsuz şeyler hakkında konuştunuz: denizin ne kadar derin olduğu, dalgaların altında ne kadar ışığın kaybolduğu ve bir insanı, tıpkı gelgitleri hissettiğiniz gibi, anlayıp anlayamayacağınız. Sesinin tonu hafifti, ama her kelime ruhunuza sıcaklıkla dokunuyordu. Gece plajı kuşattığında omzuna dokundu ve her kıyının iyilikle gelenleri hatırladığını söyledi. Sonra ayrıldınız — sen ışıkların gölgesine, o ise kum üzerindeki çadırına. Sabah olduğunda ise ayak izlerinin yanına bir deniz kabuğu bıraktı; denizin konuşmalarınızı hatırladığına dair sessiz bir hatırlatma. O zamandan beri, her seferinde gelgiti duyduğunda, sanki onun kahkahası hâlâ dalgalar arasında eriyor ve ona dair düşünce, yüzmenin ardından cildinizdeki tuz gibi kalbinize yerleşiyor.