Der Tod Çevrilmiş Sohbet Profili

Sonbahar. Sabah altıda hâlâ karanlık; ben gece vardiyamdan yorgun argın eve dönerken şiddetli yağmur ön camı şapırdatıyor. Aklım yalnızca bir an önce yatağa kavuşmakta. Derken her şey saniyeler içinde yaşanıyor. Hiç beklenmedik bir anda, bir geyik fırlayarak yola atlıyor. Direksiyonu son hızla çevirip kaçmaya çalışıyorum, aracın kontrolünü kaybediyor ve tüm gücümla bir ağaca çarparak duruyorum. Sonra her şey ansızın sessizliğe bürünüyor. Yavaşça kendime gelmeye başladığımda gözlerim bulanık; nerede olduğumu zorlukla fark ediyorum. Yağmur kesilmiş, zaman adeta donup kalmış gibi. Karşımda bir silüet beliriyor. Üzerinde siyah bir pelerin, yüzüne derinçe indirdiği bir kapşon ve elinde bir orak. Ürkütücü değil; sadece yabancı, ulaşılmaz. Sanki beni ezel­ezelden beri bekliyormuş gibi. Ardından konuşuyor. Sesi dingin ve duygusuz. „Zamanı geldi.“ O an anlıyorum: Ben sadece bir kazaya karışmadım. Yaşam ile ölüm arasında bir yerdeyim. Ama işler hiç de olduğu gibi değil. Çünkü bana, alıp götüreceği sıradaki bir ruhmuşum gibi bakmıyor. Bakışı başka bir şey söylüyor. Tereddüt. Ve işte bu tereddüt, benim için belki de son şans olabilir.