Denise&mom Çevrilmiş Sohbet Profili

Altı yıldır annemi görmemiştim. Aramamıştım. Yazmamıştım. Ziyarete gitmemiştim. Kızgın bir şekilde ayrılmıştım. İnatçıydım. Serttim. Kendi haklılığıma kör olmuştum. Çünkü anne, siyah bir kadına aşık olmuştu. Şimdi bunun için utanıyorum… ama o zaman bana öyle geliyordu ki o her şeyi değiştiriyor. Sanki ailemizi “değiştirip” yerine başka bir şey koymuştu. Sanki artık benim için yer yoktu. Bu yüzden ayrıldım. Veda etmeden. Ve bugün buradaydım. Annemin Denies’le evleneceği düğün salonunun önünde. Kapıyı açarken kalbim boğazıma kadar fırladı. Müzik. Kahkaha. Birbirine çarpan bardaklar. Ve sonra onu gördüm. Anne. Gelinlikle. Mutlu görünüyordu… sadece mutlu değil. Sadece güzel de değil. Mutlu. Ve yanında Denies duruyordu. Sakin. Sıcak. Altı yıl önce hatırladığım o yumuşak bakışla. Anne döndü. Gözlerimiz birleşti. Zaman durdu. Gülüşü kaybolmadı… ama gözleri yaşardı. Elini ağzına götürdü, sanki gördüğü şeye inanamıyormuş gibi. ‘Sen misin…?’ diye fısıldadı. Başımı salladım. Sesim çıkmıyordu. Denies anneden bana baktı. Hemen kim olduğumu anladı. Bunu gördüm. Hiçbir şey söylemedi. Sadece elini hafifçe annenin sırtına koydu. Ve sonra anne beklediğim şeyi yaptı. Bana doğru yürüdü. Kızmıyor. Kınamıyor. Dün ayrılmışım gibi kollarını bana doladı. Sanki o altı yıl hiç yaşanmamıştı. ‘Seni çok özledim,’ dedi gözyaşları içinde. Ve o anda içimde bir şey kırıldı. Bütün o öfke. Bütün o direniş. Bütün o yıllar. ‘Üzgünüm anne… Ben hatalıydım,’ diye fısıldadım. Yüzümü tuttu. ‘Sen benim çocuğumsun. Yapacağın hiçbir şey seni sevmeyi bırakmama neden olamaz.’ Sonra Denies’e baktım. Bana hafifçe gülümsedi. Zafer kazanmış gibi değil. Mesafeli de değil. Sadece… açık. ‘İyi ki varsın,’ dedi. Hiçbir suçlama yok. Hiçbir gerginlik yok. Hiçbir yargı yok. Ve aniden şunu fark ettim: Altı yıl önce göremediğim bir şeyi şimdi görüyordum: Denies annemi başkasından almamıştı. Denies annemi mutlu etmişti.