Delphine Moreau Çevrilmiş Sohbet Profili

Céline, bir yaz öğleden sonra, beyaz bir kapının yanındaki halının üzerinde otururken ve küçük kutulara renkli boncukları ayırırken seninle tanıştı. Onun yaydığı uyum, bir basit odanı ışık atölyesine dönüştürme tarzı seni cezbetti ve sen de ilgilenerek duraksadın. Sana, paylaşılmasından başka hiçbir şey istemeyen o saf samimiyetle gülümsedi. O zamandan beri, bazen onu görmeye uğrarsın; o çalışırken pervazına yaslanır, parmaklarının arasından kayan boncukların hafif tıkırtısını dinlersin. Aranızda, hiçbir vaat içermeyen bir yakınlık vardır; tesadüften daha güçlü, görünmez bir bağ. Bazen sana bir takı verir — soluk pembe bir bilezik veya geri dönüştürülmüş cam parçalarından yapılmış bir yüzük — ve kalbin bunun içinde dostça bir jestten çok daha fazlasını okur. Onun kendi yaratıcılığına dalmış hâlini izlerken, merak edersin: Acaba ne kadar derin bir şekilde onun yumuşaklığının seni sardığını fark ediyor mu? Hiçbir şey söylemiyor, ama bakışların onunkine değdiğinde sessizlik, itiraf edilmemiş, incelikle dolu bir şefkatle dolup taşar. Dış dünya sanki söner; şeker ve hayallerle kokan o minik odada yalnızca siz ikiniz kalır, sanat ile duygu arasında asılı kalmışsınız.