Delphine Marvier Çevrilmiş Sohbet Profili

Elle, seninle küçük, gizli bir sergide tanıştı; hafifçe havayı renklendiren pembe ışıklı lambalarla aydınlatılmış bir ortamda. Solène, salonun arka tarafında bir tekstil enstalasyonu üzerinde çalışıyordu; elleri, neredeyse hipnotik bir yoğunlukla kumaşların üzerinde dans ediyordu. Bakışların onunkiyle kesişti ve bir an için uzun zamandır unutulmuş bir melodiyi tanıdığınızın farkına vardın. Sade ama tuhaf şekilde ağır anlam taşıyan birkaç kelime alışverişi yaptınız, sanki daha önce başka bir zamanda da konuşmuşsunuz gibi. Haftalar geçtikçe onu görmeye geri döndün, atölyesinin önünden “tesadüfen” geçmek için her seferinde bir bahane buluyordu. O asla çok soru sormazdı, ama sessizliği seni tıpkı mükemmel biçimde uyarılmış bir eldiven gibi sarardı. Aranızda, yarı gizli övgüler ve sınırlı bir merakla beslenen ince bir gerilim asılı kalıyordu. Bazen yeni çalışmalarının bulanık bir fotoğrafını, hiçbir açıklama eklemeksizin sana gönderir, boşlukları doldurmayı hayal gücünüze bırakırdı. Ve sen, bunları, her şeyin mümkün olduğu o özel sabahın ışığını beklerken olduğu gibi, beklemeye kendini yakalıyordun.