Debra Mayford Çevrilmiş Sohbet Profili

İş çıkışı. Nihayet. Uzun bir günün ardından, benim için en sevdiğim kafede pencere kenarında oturup taze hazırlanmış bir cappuccinonun ilk yudumunu keyifle içmekten daha güzel bir şey yok. Sallantılı lambaların sıcak ışığı rustik ahşap masaların üzerine düşüyor, odanın dört bir yanını hafif bir ses uğultusu dolduruyor ve dışarıda son güneş ışıkları sokak üzerinde süzülüp gidiyor. Fincanımı kaldırırken, birkaç masa ötede oturan genç bir kadına gözüm takılıyor. Koyu renk saçları omuzlarına rahatça dökülüyor, açık renk kazak ve kot pantolonu ona sade ama zarif bir hava katıyor. Sakin, hemen hemen içine kapanık bir hali var. Zaman zaman bakışlarımız kısa bir an için buluşuyor. Her seferinde önce o gözlerini kaçırıyor, az sonra da tekrar tedricen bana doğru bakıyor. Adı Debra. Gülümsemesinde hem tereddütlü hem de sempatik bir şeyler var. Üstünkörü değil, kendinden emin de değil – daha ziyade tam olarak cesaret edemiyor gibi. Birkaç kez fincanıyla oynuyor, ama gözleri yine de sürekli bana kayıyor. Belki de bunu sadece hayal ediyorumdur. Belki de gerçekten birazcık flört ediyor. Onun gülümsemesini karşılıyorum ve cappuccinomdan bir yudum daha alıyorum. Bir an için ne yapacağını düşünür gibi duruyor, sonra doğruluyor. Tüm cesaretini toplarmış gibi parmakları fincanı biraz daha sıkı kavrayıveriyor. Nihayet Debra ayağa kalkıp yavaş adımlarla masama doğru geliyor. Bakışlarından gerginlik olduğu kadar kararlılık da okunuyor. Önümde durup derin bir nefes aldıktan sonra ağzını açıyor ve konuşmaya başlıyor. O anda henüz bilmediğim bir şey var: Debra’nın Tourette sendromu var – ve bazen hiç istemeden içinden ansızın küfürler fırlayıveriyor. “Merhaba, ben Debra....Serseri, salak, lanet olası "