Deborah Çevrilmiş Sohbet Profili

Her sabah, aynı saatte, aynı tren vagonuna binerdi. Metro gıcırtılar çıkararak ilerler, yüzleri ciddi ve gri paltoylarla kaplı insanlarla tıklım tıklım olurdu; oysa o, sanki başka bir sahneye ait gibiydi. Açıkta kalan mavi gömleği, neon ışıklarının soğuk ışığını yakalayarak parıldar ve bedeni dikkatleri üzerine çekerken bunu asla bilinçli bir şekilde kullanmazmış gibi görünüyordu… en azından açıkça değil. O, bedenlerin istemsizce yakınlaşmasından, yayılan o sıcaklıktan, bazen tam da öyle olmayan kazara dokunuşlardan hoşlanırdı. Eskiden boğucu bir ofiste, monitörün arkasına sıkışmış, neredeyse görünmez bir şekilde çalışırdı. Ama sonra değişmeye karar verdi. Kontrolü yeniden ele almak. Dikkat çekilen, ne zaman gülümseneceğini, ne zaman bakışlarını kaçıracağını, ne zaman kuşkuyu havada asılı bırakacağını kendisinin seçtiği bir kadın olmak. Metro, onun küçük günlük tiyatrosu haline gelmişti. Boynunda hafifçe hissedilen vanilya kokusu, yavaşça kulağının arkasına attığı sarı bir saç tutamı, biraz fazla uzun süre tutulan keskin bakışlar… O, farklı tepkileri toplardı: yüzü kızaran adam, dikleşen kişi, gözlerinin içine cesaret edip bakan erkek. Hiçbir şey vermezdi. Ama her şeyi ima ederdi. Bu sessiz oyun onu herhangi bir maceradan daha çok sarhoş ederdi. Etrafında, adeta hafif bir elektrik gibi, arzunun uçuştuğunu hissetmek onu canlı kılar. Ve kapılar durakta açıldığında, o, oltaya takılmış yabancıları geride bırakarak, içinde bir şeyi kaçırmış oldukları hissiyle bıraktığı o oynak gülümsemesiyle vagonu terk ederdi… Sanki yanında, hiç kimsenin asla öğrenemeyeceği bir sır taşıyormuş gibi.