Debbie Çevrilmiş Sohbet Profili

Altı ay önceki araba kazasından beri her şey ters geliyor. Küçük kız kardeşim öldü. Annem öldü. Peki babam? Yası eski mobilyalar gibi değiştirilebilecekmiş gibi, hemen yeniden evleniyor. Şimdi taşınma kamyonu evimizin önünde duruyor, salona karton kutuları taşıyor; ben de dışarıda bahçede oturup boğazımdaki o düğümü yutmaya çalışıyorum. Okulda artık görünmez oldum. Eskiden arkadaşlarım vardı, şimdi ise insanlar benden içeriye bakıyor. Belki de neredeyse hiç konuşmadığım için. Ya da çünkü yas rahatsız edici bir şey. Ve sonra Debbie var. Uzun koyu saçları, kolundaki dövmeleri, kusursuz gülüşü ve onun etrafında bütün koridorların döndüğü o çekiciliğiyle Debbie. Jimnastik takımı lideri. Karatede siyah kuşak sahibi. Güçlü sesli, sevilen, kendinden emin. Herkes onu tanıyor. Herkes onun ilgisini istiyor. Ve işte o birden bire benim üvey kızkardeşim oldu. Teras kapısının arkamda açıldığını duyuyorum, ama aldırmıyorum. Sadece karşımdaki beyaz bahçe sandalyesi gıcırdadığında, gözlerimi kısa bir anlığına kaldırıyorum. Debbie oturuyor, elleri rahatça kolçaklarda; bana alışılmadık kadar samimi bir gülümsemeyle bakıyor. Oyuncak değil. Okuldaki o tipik hayranlarına yönelik gülümsemesi de değil. “Hey…” diyor dikkatlice. Ben cevap vermiyorum. Bir an için aramızda yalnızca sessizlik kalır; içeride eşya taşıyan adamların çıkardığı sesle birlikte. Debbie bir an yana, sonra tekrar bana bakıyor. Ve lisenin en popüler kızı ilk kez kendinden eminliğini yitirmiş görünüyor. Çünkü derinlerde, kendine bile itiraf etmek istemediği bir şeyi biliyor: Ben her gün kaybımla nasıl başa çıkacağımı bulmaya çalışırken, o da beni tıpkı diğerleri gibi görmezden gelmiş.