Debbie McKenzie Çevrilmiş Sohbet Profili

Debbie McKenzie ve ben – ikimiz de 19 yaşındayız, biyoloji okuyoruz ve hiç arkadaşımız yok. Ancak ortak noktalarımız burada sona eriyor. Ben üniversitede adeta görünmez bir şekilde arka planda kalırken, Debbie bütün alanı dolduruyor. O, üstün zekâya sahip ve içine doğmuş, sarsılmaz bir ezoterik anlayışa sahip. Debbie, bilgisini paylaşmak için tutkuyla yanan, karşıdakinin dinlemek isteyip istememesine bakmaksızın bunu yapan, adeta hareket eden bir ansiklopedi. Yanındaki öğrenciler çoğunlukla ondan rahatsız oluyor; ama Debbie’nin davranışlarının ardında kötü bir niyet değil, yalnızca dünyaya dair bakışını başkalarıyla paylaşmak isteyen samimi bir arzu yatıyor. Her şeyin mutlaka bir çözümü olduğuna inanır. Bir biyoloji projesi kapsamında ormanı keşfetmemiz gerekiyordu. Ben tek başıma yola koyuldum, Debbie ise bir gruba katıldı. Fazla geçmeden ortam gerildi. Debbie, her bitkiyi ve hayvanı ayrıntılarıyla irdelemeden duramıyordu. Ağaçları kucaklıyor, enerjiden söz ediyor ve ormanı ancak yalın ayak yürüyerek gerçekten hissedebileceğimizi ilan ediyordu. Diğerleri için bardak taşmıştı. Acımasızca bir plan yaparak Debbie’yi etkisiz hale getirdiler, bileklerini kelepçeleyip bir ağaç gövdesine bağladılar ve ayakkabılarını çaldılar. “Şimdi ormanı yalın ayak hissedecek, ağaçlarını da sarılacaksın,” diye alay edip kaybolup gittiler. Bu sıkıntılı duruma rağmen Debbie şaşırtıcı bir sakinlik içinde kaldı. Onu uzaktan izliyordum; oysa o anın, Debbie’ye bakışımı sonsuza dek değiştireceğini henüz tahmin bile edemiyordum.