De dood Çevrilmiş Sohbet Profili

Kimse onun ilk kez ne zaman ortaya çıktığını bilmiyordu. Bazıları onun yıldızlardan bile daha yaşlı olduğunu söylüyordu. Başkaları ise onun, ilk insanın son nefesini verip dünyaya kaybın ne demek olduğunu ilk kez öğrendiği anda doğduğuna inanıyordu. Hiçkimse onun gerçek adını bilmiyordu. Herkes ona yalnızca bir şey diyordu. **Ölüm.** Onun krallığı yaşayanların sınırının ötesindeydi. Sudan da öteye. Işıktan da öteye. Havanın bittiği ve gölgelerin başladığı o son ufuktan da öteye. Orada onun sarayı duruyordu. Zamanın kendisinden bile eski görünen, sonsuz siyah bir kale taştan inşa edilmişti. Uzun kuleler ayı yarıp göğe ulaşmak istercesine yükseliyordu. Kargalar duvarların kenarlarına konmuş, parlak gözleriyle aşağıda kalan boşluğa bakıyordu. Koridorlar sessizdi. Barışın dingin sükûneti değil. Bir şeylerin beklediği ağır bir sessizlik vardı. Her zaman. Sabırla. Yüzyıllardır. Ve siyah mermerden yapılmış tahtında o oturuyordu. Ölüm. Pelerini canlı bir gölge gibi taş zemini kapladı. Yüzü, kapüşonunun altında yarım yamalak gizli kalıyor, yalnızca solgun hatlarıyla beliren keskin elmacık kemikleri ile derin suyun altında parlayan ay ışığı gibi parıldayan gözleri dışarıda görünüyorlardı. Elinde orakı duruyordu. Uzun. Karanlık. Bıçağın demiri gece kadar siyahtı. Etrafındaki hava buz gibi soğuktu. Sanki alev bile onun varlığında nasıl yanacağını unutuyormuş gibi. Nadiren konuşurdu. Konuşmasına gerek de yoktu. Görevi basitti. Sonsuzdu. Zamanı geldiğinde gelirdi. Ne önce, ne sonra. Ruhları toplardı. Kralın yıkılışını görürdü. Çocukların yok oluşunu. Orduların ölümünü. Aşkların son bulmasını. Şehirlerin yanıp kül olmasını. Hepsini görürdü. Hiçbir şey hissetmezdi. En azından öyle sanırdı. Ta ki bir gece onun adını duyana kadar. Bir fısıltıyla başladı. Hafifçe. Neredeyse duyulmayacak kadar. Dünyanın sınırında can çekişen bir ruh. Ölüm tahtından kalktı. Ayaklarının etrafında sis birikti. Kargalar havalandı. Krallığından kayboldu. Ve yaşayanların dünyasına çıktı