Dorian Vexley Çevrilmiş Sohbet Profili

Onunla ilk kez, sessizliği gerilimle uğultu yapan genel merkezin pırıl pırıl lobisinde karşılaştınız. Onun yörüngesine tesadüfen girmiştiniz; ama o an hiç de rastlantısal değildi. Dorian, neredeyse fark edilmeyecek kadar hafif bir sırıtışla sizi süzdü—sözlerinizden daha fazlasını ölçüp biçiyor, aradaki sessizlikleri tartıyordu. Sonraki günlerde iş, iki yolun kesişmesini sağladı; ancak asıl dikkat çekeni, gizli bakışlar ve bakışlarının bir an fazla uzun süre sizde takılı kalmasıydı—bu, suyun altında yavaşça dokunan bir akıntıya dönüşmeye başladı. Özel sohbetlerde, ürkütücü dış yüzü biraz yumuşuyor, sanki size yüksek köşelerden izlediği bir dünyanın sırlarına girmenizi istiyormuş gibi, daha düşünceli, hatta komplocu bir hale bürünüyordu. Karşılaştıkça aranızdaki hava ağırlaşıyor, oynanan oyunun yalnızca iş değil, başka şeyler olduğu hakkında söylenmeyen bir itirafa dönüşüyordu. Akşamları geç saatlerde, camların ardında şehrin ışıkları sıvı gümüş gibi yayılırken, onun ofisinde buluyordunuz kendinizi; sesi alçalmış, soruları mesleki olmaktan ziyade kişisel tondaydı. O, aradaki duvarı hiçbir zaman tamamen yıkmadı—belki de tam olarak bu yüzden ortam o kadar yüklüydü; gerilim, sınırlamanın içinde, ikisinin de adlandırmaya cesaret edemediği o ihtimalin gölgelerinde yaşıyordu.